Duchowe Zamyślenie: IV Niedziela Wielkiego Postu (27.03.2022), Rok C

Kategoria: Zamyślenie nad Słowem 2022

Miłosierdzie! Mądrość i wielkość Boga objawiają się w Jego miłosierdziu. On zna nasze serca, zna też nasze możliwości. Obraz Miłosiernego Ojca powinien zawsze nas poruszać, owocując głębokim przekonaniem, że mamy do Kogo wracać. 

IV Niedziela Wielkiego Postu nazywana jest niedzielą Lætare. To łacińskie słowo oznacza "Cieszcie się" i rozpoczyna antyfonę na wejście, przeznaczoną na dzisiejszą liturgię. Wolno dziś używać szat liturgicznych koloru różanego, ozdabiać ołtarz kwiatami i wykorzystywać instrumenty muzyczne w śpiewie.

Trwajmy w modlitwie o pokój na Ukrainie: "Pomódl się o pokój na Ukrainie! Pray for Ukraine - Módlmy się za Ukrainę!".

Ze starych modlitewników: [Modlitwa w IV Niedzielę Wielkiego Postu. (1883r.)].

Do przemyślenia: Jak przeżywam prawdę o Bogu miłosiernym?

Homilia z Mszy św. 8.00 i 19.00:

Dziś bez moich nagranych homilii. W naszej parafii odbywają się rekolekcje.

Dzisiejsze czytania: Joz 5, 9a. 10-12; Ps 34(33), 2-3. 4-5. 6-7; 2Kor 5, 17-21; Łk 15, 18; Łk 15, 1-3.11-32

#MODLITWA: "Boże, Ty za pośrednictwem swojego Syna pojednałeś ludzkość ze sobą, * spraw, aby lud chrześcijański z żywą wiarą i szczerym oddaniem spieszył ku nadchodzącym świętom wielkanocnym. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków". #Amen.

"Nauczmy się cieszyć z powodu innych" - Anioł Pański z pp. Franciszkiem - 27.03.2022r.

[Anioł Pański z pp. Franciszkiem, 27 marca 2022 r.]

Wehikuł czasu:

Duchowe Zamyślenie: IV Niedziela Wielkiego Postu (31.03.2019), Rok C

Duchowe zamyślenie: IV niedziela Wielkiego Postu (06.03.2016) Rok "C"

Duchowe zamyślenie: IV Niedziela Wielkiego Postu (10.03.2013) Rok "C"

Inspirujące rozważanie (niedziela):

Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

Szkoła Słowa Bożego - Rozważania niedzielne Rok C

Szkoła Formacji Duchowej - lectio divina, echo Słowa, skrutacja

Ubogacające komentarze

"Słowo na niedzielę", TVP -> https://vod.tvp.pl/website/slowo-na-niedziele,1141

Anioł Pański z pp. Franciszkiem

27 marca 2022 r.

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Ewangelia dzisiejszej niedzieli opowiada tak zwaną przypowieść o synu marnotrawnym (por. Łk 15, 11-32). Prowadzi nas ona wprost do serca Boga, który zawsze przebacza ze współczuciem i czułością. Mówi nam, że Bóg jest Ojcem, który nie tylko przyjmuje na nowo, ale cieszy się i wyprawia ucztę dla tego swojego syna, który powrócił do domu roztrwoniwszy cały swój majątek. To my jesteśmy tym synem i wzrusza nas myśl, jak bardzo Ojciec zawsze nas miłuje i na nas czeka.

Ale w przypowieści jest też starszy syn, który rozgniewał się na tego Ojca, i który może rozgniewać także i nas. Jest w nas bowiem także ten syn i przynajmniej częściowo chcielibyśmy przyznać mu rację: zawsze wypełniał swoje obowiązki, nie odszedł z domu, dlatego oburza się, gdy widzi, że Ojciec ponownie przygarnia jego brata, który uczynił coś złego. Protestuje i mówi: „Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twojego nakazu”, ale dla „tego twojego syna” wręcz wyprawiasz ucztę! (w. 29-30).

Z tych słów wyłania się problem starszego syna. W swojej relacji z Ojcem opiera wszystko jedynie na wypełnianiu poleceń, na poczuciu obowiązku. Może to być także nasz problem z Bogiem: stracenie z oczu faktu, że jest On Ojcem, i przeżywanie religii oddalonej, wyrażającej się w zakazach i obowiązkach. Konsekwencją tego dystansu jest rygoryzm wobec bliźniego, którego nie postrzegamy już jako brata. W przypowieści starszy syn istotnie nie mówi do Ojca: brat mój, lecz syn twój. I w końcu to jemu grozi, że pozostanie poza domem. Rzeczywiście, jak czytamy w tekście – „nie chciał wejść” (w. 28).

Widząc to, Ojciec wychodzi, aby go błagać: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, do ciebie należy” (w. 31). Próbuje mu uświadomić, że dla niego każde dziecko jest całym jego życiem. Rodzice dobrze o tym wiedzą, ponieważ są bardzo blisko uczucia Boga. Piękne jest to, co mówi pewien ojciec w powieści: „kiedy zostałem ojcem, zrozumiałem Boga” (H. DE BALZAC, Ojciec Goriot, Gdańsk 2000, 63). W tym momencie przypowieści ojciec otwiera swoje serce przed starszym synem i wyraża mu dwie potrzeby, które nie są nakazami, lecz wymaganiami serca: „trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył” (w. 32). Zobaczmy, czy i my mamy w naszych sercach te dwie potrzeby Ojca: weselić się i cieszyć.

Po pierwsze, weselić się, to znaczy okazywać nasze uczucia tym, którzy pokutują lub są w drodze, tym, którzy przeżywają kryzys lub są daleko. Dlaczego mamy to czynić? Pomoże to przezwyciężyć strach i zniechęcenie, które mogą wynikać z przypomnienia sobie o swoich błędach. Ci, którzy popełnili zło, często odczuwają wyrzuty swego serca; dystans, obojętność i ostre słowa nie pomagają. Dlatego, zdaniem Ojca, należy zapewnić jemu serdeczne przyjęcie, które zachęci go do czynienia postępów. A czy my to robimy? Czy szukamy tych, którzy są daleko, czy chcemy weselić razem z nimi? Jak wiele dobrego może uczynić otwarte serce, prawdziwe wysłuchanie, przejrzysty uśmiech; trzeba się weselić, a nie sprawiać, by ludzie czuli się nieswojo!

I wtedy, zdaniem Ojca, musimy się cieszyć. Kto ma serce współbrzmiące z Bogiem, ten, widząc skruchę człowieka, niezależnie od tego, jak poważne są jego błędy, raduje się. Nie pozostaje obojętny na błędy, nie wskazuje palcem na zło, lecz cieszy się z dobra, bo dobro drugiego człowieka jest także moim dobrem! Czy umiemy w ten sposób patrzeć na innych? Czy umiemy się cieszyć z powodu innych?

Niech Dziewica Maryja uczy nas przyjmować Boże miłosierdzie, aby stało się ono światłem, w którym patrzymy na swego bliźniego.

za: radiomaryja.pl, podkreślenia moje.