Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych -  osiągniesz zbawienie.
Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. (Rz 10,8-13)

7. Dzieci i tworzenie środowiska wychowawczego.

 

7. Dzieci i tworzenie środowiska wychowawczego.

 

 

Proszę obejrzeć krótką konferencję p. Jacka Pulikowskiego:

 



1. WPROWADZENIE

Dziecko, niezależnie od stopnia dojrzałości (czy to dziecko poczęte, noworodek, czy uczeń), stanowi wartość samą w sobie. Zadaniem rodziców jest zapewnienie dziecku właściwych warunków wzrastania, rozwijania się, uczenia. Służba dziecku, opieka nad nim, troska o jego godność to specyficzne zadanie rodziców, szkoły, państwa, Kościoła i wszystkich podmiotów, które biorą udział w procesie wychowania. Konstrukcja psychofizyczna człowieka zakłada stopniowy, lecz nieustanny rozwój fizyczny, psychiczny i duchowy. Bazą tego rozwoju jest i pozostaje na całe życie własne środowisko rodzinne.

 

2. CEL OGÓLNY KONFERENCJI – Rozwój wspólnoty.

Życie we wspólnocie jest dla człowieka naturalnym środowiskiem. Dziecko potrzebuje rodziny i wspólnoty, aby właściwie rozwijać swoją osobowość. Równocześnie rodzice i różne społeczności potrzebują wokół siebie dzieci do naturalnego rozwoju, aby właściwie realizować swoje powołanie do macierzyństwa, ojcostwa i życia społecznego.

 

3. CELE SZCZEGÓŁOWE KONFERENCJI

– Uznanie dziecka za osobę, której należy się godność i szacunek.

 

4. CELE WYCHOWAWCZE KONFERENCJI

– Konieczność poznania metod wychowawczych.
– Odkrycie miłości jako jednej z najwyższych wartości wychowawczych. Miłość czyni rodziców zdolnymi do największego oddania, które realizuje się poprzez udzielenie daru nowej osobie ludzkiej. Dla dzieci wzajemna miłość rodziców staje się pierwszym wzorcem wychowawczym. Miłość małżeńska poprzez rodzicielstwo wzbogaca się w miłość rodzicielską, a ta z kolei kształtuje osobowość dziecka, która pozostaje w nim już przez całe życie, a nawet więcej, przechodzi na następne pokolenia. Każde pokolenie ludzkie odkrywa wartości miłości małżeńskiej i rodzinnej, a dodając do nich własne przeżycia i doznania, wzbogaca w historii danego narodu przekazywane wartości.
Przypomnij sobie wydarzenie z własnego dzieciństwa, które do dziś wspominasz jako sytuację wychowawczą. Kto w niej uczestniczył, czego Cię ona nauczyła, czy rozpoznajesz metodę wychowawczą, którą w tamtym dniu zastosowano względem Ciebie? Podziel się tą informacją z narzeczonym/narzeczoną. Czy dla niej/dla niego również byłaby to sytuacja tak mocno przeżywana i zapamiętana, czy też wymagałaby innych zabiegów wychowawczych?


6. TREŚĆ KONFERENCJI

Miejscem naturalnego narodzenia i wychowania dziecka jest rodzina. Teologia dziecka uczy, że relacja łącząca rodziców z dziećmi nie kończy się wyłącznie na więzi biologicznej. Każdy w rodzinie ma do spełnienia określone zadanie zawarte w odpowiedzi na następujące pytania: w jaki sposób jako matka i żona, ojciec i mąż lub jako dziecko tworzę rodzinę, umacniam ją, i dążę w kierunku świętości?

6.1. Świętość Życia

Życie, jak uczy Pismo Święte, jest nierozłącznie związane z Bogiem. Księga Rodzaju przybliża nam początki powstania świata i człowieka. W pierwszym i drugim rozdziale (Rdz 1,27; 2,18-25) opis autora dotyczy stworzenia człowieka, z podkreśleniem wartości życia i godności jego przekazywania następnym pokoleniom: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną” (Rdz 1,28). Według nauczania biblijnego życie pochodzi od Boga i jest Jego najcenniejszym darem, którego należy strzec, bronić, pielęgnować i rozwijać, a także przekazywać następnym pokoleniom: Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło Cię spod prawa grzechu i śmierci (Rz 8,2).
Człowiek, jako jedyny ze stworzeń, staje się obrazem i podobieństwem Boga. „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam” (Rdz 1,26) – powiedział Bóg. Tylko człowieka łączy ze Stwórcą więź szczególna, wyjątkowa. Wśród wszystkich stworzeń człowiek posiada wyjątkową i własną godność. Został stworzony na obraz i podobieństwo Boga.
W nauczaniu Jana Pawła II wartość życia i godności człowieka jest nierozerwalnie powiązana z powołaniem człowieka i jego przeznaczeniem do życia z Bogiem. Największym zatem darem od Boga dla człowieka jest jego życie duchowe i materialne (podwójna jedność). „Życie, którym Bóg obdarza człowieka, jest czymś więcej niż tylko istnieniem w czasie. Jest dążeniem ku pełni życia; jest zalążkiem istnienia, które przekracza granice czasu: „bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka – uczynił go obrazem swej własnej wieczności” (Mdr 2,23)”5. Życie, które otrzymaliśmy, przekracza dalece to, co przyziemne i doczesne.

6.2. Godność dziecka

Dziecko jest osobą i niezależnie od stopnia dojrzałości (czy to dziecko poczęte, czy noworodek, czy uczeń), stanowi wartość samą w sobie. Służba dziecku, opieka nad nim, troska o jego godność to najważniejsze zadanie rodziców oraz specyficzne zadanie państwa i Kościoła. Jezus Chrystus postawił dziecko w centrum królestwa Bożego: „Dopuście dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie; do takich bowiem należy królestwo niebieskie” (Łk 18,6). Te słowa Chrystusa zobowiązują do poszukiwań i refleksji nad rolą dziecka w historii zbawienia, na odkrywaniu jego praw, ale również obowiązków dorosłych wobec najmłodszych: „Jest coś takiego w dziecku, co winno się odnaleźć we wszystkich ludziach, jeżeli mają wejść do królestwa niebieskiego. Niebo jest dla tych, którzy są tak prości jak dzieci, tak pełni zawierzenia jak one, tak pełni dobroci i czyści”.
Dziecko jest, według Jana Pawła II, „wiosną życia, zadatkiem przyszłości każdej dzisiejszej ziemskiej ojczyzny. Żaden kraj na świecie, żaden system polityczny nie może myśleć o swej przyszłości inaczej, jak tylko poprzez wizję tych nowych pokoleń, które przejmą od swoich rodziców wielorakie dziedzictwo wartości, zadań i dążeń zarówno własnego narodu, jak też całej rodziny ludzkiej”.
 Dzieciom należy pomóc wzrastać „w mądrości, w latach i w łasce u Boga i ludzi” (Łk 2,52). Obowiązek ten, ale i zaszczyt, przejmują w pierwszym rzędzie rodzice i prawni opiekunowie, ale również szkoła i instytucje państwowe. Dlaczego służbę dziecku nazywamy zaszczytem? Dziecko – owoc miłości małżonków – wnosi specyficzny wkład w budowanie wspólnoty rodzinnej i uświęcenie rodziców. Jest nośnikiem i pośrednikiem miłości w rodzinie. „Dzieci, poprzez miłość, szacunek, posłuszeństwo dla rodziców, wnoszą swój szczególny i niezastąpiony wkład w budowanie rodziny autentycznie ludzkiej i chrześcijańskiej”.
Dziecko musi być wychowywane i musi się kształcić. Musi, ponieważ tylko tak będzie w stanie się rozwijać, a w przyszłości działać dla dobra innych. „W wychowaniu bowiem – mówił papież Jan Paweł II – chodzi o to, ażeby człowiek stawał się coraz bardziej człowiekiem – o to, ażeby coraz bardziej „był”, a nie tylko więcej „miał” – aby więc poprzez wszystko, co „ma”, co „posiada”, umiał bardziej
i pełniej być człowiekiem – to znaczy, ażeby również umiał bardziej „być” nie tylko „z drugim”, ale także i „dla drugich”.

6.3. Rodzina właściwym miejscem narodzin i rozwoju człowieka

Fenomen wychowania realizuje się w środowisku rodzinnym. To rodzice są autorami przekazanego nowego życia, które ma się rozwijać, wzrastać, kształtować i doskonalić w ciągłych relacjach ojcostwa i macierzyństwa10. Podstawą tych relacji jest miłość małżeńska i rodzicielska. To właśnie ta miłość daje niezbywalne prawo rodzicom do wychowywania zrodzonych dzieci.
Zadanie rodziców jest nie do przecenienia na płaszczyźnie wychowania seksualnego. Z kulturą życia osobistego wiąże się sposób rozumienia własnej płciowości i godności ciała, która powinna być przeżywana integralnie z duchową i zmysłową sferą człowieka. Wychowanie do miłości pojętej jako dar z siebie powinno dokonywać się z wielką subtelnością, pod kierunkiem rodziców, jako osób najbliższych i budzących wśród dzieci największe zaufanie. Ze względu na powiązania zachodzące pomiędzy wymiarem płciowym osoby, a jej wartościami etycznymi, wychowanie ma doprowadzić do znajomości zasad moralnych i uznania ich za konieczną i cenną gwarancję odpowiedzialnego wzrostu osobowego w dziedzinie płciowości ludzkiej.

6.4. Wychowanie do miłości

Wraz z przekazywaniem życia, rodzice otrzymują prawo i jednocześnie obowiązek do wychowywania swych dzieci. Jest to kontynuacja współpracy małżonków z Bogiem-Stwórcą, zainicjowana w momencie poczęcia dziecka. Miłość ojcowska i macierzyńska w wychowaniu dzieci jest doskonałym wypełnieniem służby życiu. To właśnie miłość rodzicielska staje się normą całego procesu wychowania, nadaje mu kształt i kierunek. Inspiracją dla wychowania dzieci jest  czystość miłości rodzicielskiej. Dzieci, wychowując się w rodzinie, w atmosferze miłości i szacunku do Boga i ludzi, uczą się szacunku, troski o innych, poczucia sprawiedliwości i miłości. Uczą się życia w prawdzie oraz w cnotach umiarkowania, pośród których swoje miejsce odnajduje czystość. Bezinteresowny dar z siebie ożywiający miłość małżeńską staje się wzorem i zasadą dla ich dzieci. Jednym z najważniejszych czynników wychowania będzie więc przykład rodziców i realizowania przez nich czystości małżeńskiej.

6.4.1. Wychowanie do miłości poprzez czystość małżeńską

W wymiarze teologicznym czystość rodzi się we wnętrzu człowieka i obejmuje swoją mocą więzi z innymi ludźmi. Oznacza panowanie nad samym sobą, jak i wzrastanie w świętości. Czystość jest wykraczaniem poza przyjemności, poza przedmiotowość. Nie rodzi się jednak sama z siebie i wymaga współpracy wszystkich podmiotów wychowawczych, a przede wszystkim opiera się na samowychowaniu.
W czystości i wstrzemięźliwości seksualnej widzi się często zagrożenie dla miłości, jej ograniczenie, uwięzienie. Pojęcie czystości domaga się więc oczyszczenia z błędnych wyobrażeń o miłości. Miłość, jak pisze Karol Wojtyła, aby mogła w pełni jednoczyć kobietę i mężczyznę, powinna opierać się na afirmacji wartości osoby. Jej gwarantem jest umiejętność i zrozumienie zasady zachowania czystości przedmałżeńskiej jako zewnętrznego wyrazu dojrzałości uczuciowej, emocjonalnej i psychicznej osób. „Miłość kształtuje się na zasadzie gruntownego i w pełni odpowiedzialnego odniesienia osoby do osoby”. Miłość domaga się scalenia, zintegrowania wszystkich warstw człowieka: cielesnej, psychicznej i osobowej. Odczucia związane z seksualnością są normalnym, zdrowym przejawem psychiki i płciowości człowieka. Realizowanie seksualności w małżeństwie jest bardzo ważnym elementem jego trwałości. Przeżycia zmysłowe mogą i powinny dawać parze poczucie bliskości, wzmocnienia więzi, poczucie bezpieczeństwa, również utwierdzenia się w swojej wartości, indywidualności i wyjątkowości tej relacji. Miłość jednak domaga się rozpoznania, że zmysłowość i uczuciowość, jaką może odczuwać do siebie dwoje ludzi, nie jest jeszcze wszystkim co mogą sobie zaoferować małżonkowie. Zmysłowość i uczuciowość, aczkolwiek ważne i w przeżyciach człowieka nieuniknione, nie powinny stawać się jedynym miejscem spotkania osób. Z punktu widzenia etyki, dla dobra miłości, zmysłowość powinna pozostać na dalszym planie relacji osobowych. Aby realizować jej prawdziwą istotę, trzeba – jak pisze Karol Wojtyła – „uwalniać się od tych wszystkich przeżyć «miłosnych», które nie mają pokrycia w prawdziwej miłości, czyli w odniesieniu wzajemnym mężczyzny i kobiety opartym na dojrzałej afirmacji wartości osoby”. Cnota czystości służy miłości poprzez wyzwolenie od postawy użycia. Być czystym znaczy: mieć „przejrzysty” stosunek do osoby drugiej płci – czystość to tyle co „przejrzystość” wnętrza, bez której miłość nie jest sobą, nie jest bowiem sobą tak długo, jak długo chęć „używania” nie została podporządkowana gotowości „miłowania” w każdej sytuacji”.

6.4.2. Wychowanie do miłości poprzez wzajemną służbę

Miłość nosi w sobie również znamiona służebności. Jeżeli przez miłość rozumiemy pragnienie dobra drugiej osoby, to właściwym sposobem jego realizacji jest działanie służebne, bezinteresowne. Świadomość, że ktoś, gdzieś uczynił coś dla danej osoby, sprawia, że obdarowany czuje się wyjątkowo, niecodziennie, że zaczyna odczuwać własną wartość. Dla człowieka budująca jest świadomość, że ktoś oddał mu swoje myśli i swój czas, które są przecież niczym innym, jak oddaniem własnego życia. Kochanie poprzez służbę nie jest tym samym, co poświęcenie. Jest realnym działaniem i urzeczywistnieniem miłości.
Pan Jezus dał temu przykład, kiedy podczas ostatniej wieczerzy umył nogi apostołom (zob. J 13,1-11). Był to gest pokory, służby i jednocześnie miłości. Pokora i służba nie oznacza bycia nikim, lecz świadome wynoszenie drugiej osoby ponad swoją wartość. Taka była również postawa Jezusa Chrystusa. Takie było i jest nieustanne zaproszenie Boga skierowane do każdego z ludzi, aby stawać się pokornym i usłużnym.
Doświadczenie wzajemnej służby powinno być środkiem wychowawczym we wszystkich miejscach i środowiskach życia człowieka. Najważniejszym z nich jest rodzina, ponieważ stąd dzieci wynoszą właściwe wzorce postępowania. Dlatego sami narzeczeni już zawczasu powinni zastanowić się, czy właściwie rozumieją słowa: posłuszeństwo, służba, bezinteresowna pomoc. Są to pojęcia bardzo ważne podczas szczegółowych definicji miłości, ale równocześnie to w tych pojęciach bardzo łatwo o zniekształcenie i wypaczenie ich pierwotnego znaczenia: służby z miłości, posłuszeństwa z miłości, działania dla rozkwitu miłości.

7. REZULTATY PRZYGOTOWANIA NARZECZONYCH

Celem tej Konferencji jest zwrócenie uwagi na godność dziecka i jego podmiotowość niezależnie od jego wieku, stopnia inteligencji, niepełnosprawności czy trudności wychowawczych, jakie może sprawiać. Nawiązanie do miłości wskazuje, definiuje i wyjaśnia pojęcia sensu czystości przedmałżeńskiej oraz wychowania do miłości. Z wiedzy tej korzystają nie tylko narzeczeni, jako przyszli małżonkowie, ale i jako potencjalni rodzice. Konferencja uczy także, że macierzyństwo i ojcostwo nie są wyłącznie kwestią biologiczną, ponieważ dziecko jest darem dla całej rodziny. Narzeczeni pozostają zatem ubogaceni o wiedzę, że wychowanie, obok wzajemnej miłości małżonków, to najważniejsze zadanie rodziców dziecka. Na płaszczyźnie społecznej świadomość wartości życia powinna ujawniać się poprzez ochronę praw dziecka. Od czasu przyjęcia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka w 1948 roku, podpisano wiele porozumień na rzecz przestrzegania praw człowieka, różnego rodzaju konwencje, traktaty i deklaracje. Problematyka dziecięca została bardzo szybko podjęta również przez ONZ czy UNICEF. Treść Konferencji uświadamia, że dziecko, na swoim etapie rozwoju, nie jest w stanie samo o siebie zadbać. Nie może samodzielnie analizować, zmieniać i polepszać własnej sytuacji. Z tego też względu konieczna jest ochrona nie tylko praw dziecka, ale również rodziców, opiekunów i wszystkich instytucji odpowiedzialnych za wychowanie i opiekę nad dzieckiem.

8. ZAGROŻENIA

 – aborcja, eutanazja, sterylizacja, antykoncepcja,
– ideologie, które ograniczają wolność człowieka,
– przedmiotowe traktowanie dziecka i współmałżonka,
– błędy wychowawcze.

Antropologia stara się podkreślać, że ciało ludzkie, ze względu na przynależność do gatunku ludzkiego – homo sapiens, wyróżnia się spośród organizmów żywych, posiada specyficzną wartość i służy jako podstawa do tworzenia i przekazywania elementu duchowego człowieka. Teologiczna myśl o stworzeniu od samego początku podkreślała prawdę, że człowiek to jedność ducha z ciałem. Ta jedność powstaje w momencie zapłodnienia, a kończy się w momencie naturalnej śmierci.
Aborcja, eutanazja, sterylizacja, antykoncepcja oraz wszelkie i eksperymenty biologiczne i medyczne na człowieku to działania niegodziwe, wynikające z braku poszanowania godności człowieka. To nie tylko brak podstawowej wiedzy z zakresu medycyny, z zakresu własnej płciowości i płodności, ale przede wszystkim przedmiotowe traktowanie człowieka. Niezgodne z duchem tej Konferencji będzie sięganie zarówno po antykoncepcję, jak i metodę zapłodnienia in vitro, ponieważ każda z nich odrzuca świętość życia, co oznacza relatywne traktowanie przykazania Nie zabijaj!.
 Przedmiotowe traktowanie dziecka może być związane z pożądliwością ciała. Mówiąc o miłości, Karol Wojtyła wskazywał na niebezpieczeństwo moralne z tym związane. Prowadzi ono do traktowania osoby wyłącznie jako środka do osiągnięcia własnej przyjemności. Brak czystości przedmałżeńskiej może spowodować, że młodzi stracą jedyną szansę i możliwość uczenia się, czym jest czystość, jak realizować ją w małżeństwie i jak wychowywać do niej dzieci.
Narzeczeni, później małżonkowie, tracą możliwość poznania, czym jest wychowanie i jakie są najczęściej stosowane błędy z tym związane. Jednym z nich jest tzw. samowychowanie pozostawiające wychowanka wobec całkowitej wolności i dowolności jego własnych czynów i wyborów. Drugi to model liberalny, według którego wychowanie realizuje się poprzez wykorzystanie spontanicznej aktywności dziecka, poprzez wychowanie zgodne z naturą dziecka, rzekome poszanowanie indywidualności.
Błędom wychowawczym służą również ideologie, które ograniczają wolność człowieka i pragną wychować sobie społeczeństwo posłuszne i popierające dany system. Mogą to też być działania polityczne danej społeczności państwowej. Te z kolei pragną wychować sobie uległych obywateli, którzy, nawet w przypadku ustroju demokratycznego, będą popierali wskazaną opcję polityczną. W społeczeństwach rozwiniętych sięga się też po procesy i treści wychowawcze w celach ekonomicznych. Państwo dokładnie liczy, ilu i jakich specjalistów potrzebuje w gospodarce, aby sterować całym procesem oraz programem dydaktycznym i wychowawczym szkół, od szkół podstawowych do szkolnictwa wyższego. W sektorach gospodarki prywatnej mamy do czynienia z działaniem w procesie wykształcenia i wychowania także do wąskiej specjalizacji, po to, aby mieć zapewnioną ciągłość pracowników we własnych prywatnych przedsiębiorstwach.

9. ZADANIA DLA NARZECZONYCH  – SAMOWYCHOWANIE

Normy moralne
– Zgoda na małżeństwo łączy się z przyjęciem otwartości na płodność.
– Dziecko jest darem małżeństwa.
– Wychowawcą można być w każdej sytuacji życiowej.
Zasady postępowania
– Przed ślubem nie unikam rozmów na temat naszej płodności i posiadania dzieci.  
– Poszerzam moją wiedzę na temat metod wychowawczych.
– Uważnie obserwuję swój stosunek do dzieci oraz relacje, jakie nawiązuje z dziećmi narzeczony/narzeczona.

10. ZADANIA DLA ŚRODOWISKA RODZINNEGO

Normy moralne
– Dziadkowie również należą do wspólnoty rodzinnej.
– Dzieci są darem także dla dziadków i szerszej wspólnoty rodzinnej.
– Każda osoba z otoczenia dzieci ma wpływ na ich postępy wychowawcze.
Zasady postępowania
– Pamiętam o tym, że moje metody wychowawcze mogą zostać przyjęte bądź odrzucone przez moje dzieci.
– Jestem otwarty/otwarta na pomoc w wychowaniu wnuków.
– Postępy wychowawcze w rodzinach młodych małżeństw zależą również ode mnie.

11. ZADANIA DLA PODMIOTÓW WYCHOWUJĄCYCH

Normy moralne
– Każdy człowiek ma prawo do życia od momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci.
– Całe społeczeństwo jest odpowiedzialne za dobrobyt materialny dzieci. Dzieci chore i niepełnosprawne winny być objęte jak największą pomocą.
Zasady postępowania
– Na spotkaniach przedmałżeńskich uczę wartości życia.  
– Rozmawiam z narzeczonymi na temat obrony życia na różnych płaszczyznach i poziomach.  
– Uświadamiam młodym, że unikanie kłótni, wzajemny pokój i zgoda stanowią również formę szacunku dla życia, którego należy się uczyć jeszcze przed decyzją małżeńską o poczęciu.

12. REPETYTORIUM  

– Według nauczania biblijnego życie pochodzi od Boga i jest Jego najcenniejszym darem, którego należy strzec, bronić, pielęgnować i rozwijać, a także przekazywać następnym pokoleniom.  
– Miejscem naturalnego narodzenia i wychowania dziecka jest rodzina.
– Dziecko jest osobą i niezależnie od stopnia dojrzałości (czy to dziecko poczęte, noworodek, czy uczeń) stanowi wartość samą w sobie.
– Dziecko – owoc miłości małżonków – wnosi specyficzny wkład w budowanie wspólnoty rodzinnej i uświęcenie rodziców.
– To właśnie miłość rodzicielska staje się normą całego procesu wychowania, nadaje mu kształt i kierunek.
– W wymiarze teologicznym czystość rodzi się we wnętrzu człowieka i obejmuje swoją mocą więzi z innymi ludźmi.
– Cnota czystości służy miłości poprzez wyzwolenie od postawy użycia.

13. MODLITWA

Boże, który jesteś dawcą wszelkiego życia. Otwórz nasze serca na płodność, naucz nas z szacunkiem i godnością odnosić się do każdego człowieka, a w czasie oczekiwania na dziecko, daj nam łaskę przyjęcia nowego życia w miłości i świętości. Pomóż nam wybierać właściwe metody wychowawcze, które staną się źródłem rozwoju dziecka, a nam i naszemu otoczeniu dadzą radość i spełnienie

 

 

Prosimy odpowiedzieć na pytania:

1. Na podstawie konferencji p. Jacka Pulikowskiego wypiszcie najważniejsze rzeczy w procesie wychowania (w audycji wymienionych jest 7)
2. Odrysuj swoją dłoń i wpisz słowami w nią to, co chcesz dać swoim dzieciom, jak na dłoni? Potem porównajcie swoje dłonie i porozmawiajcie o podobieństwach i ew. różnicach

Ćwiczenia

1. Ćwiczenie: Style wychowania                             
Porozmawiajcie o tym, jaki styl wychowania obowiązywał w Waszych domach.
1. Czy rodzice permisywni, rygorystyczni, roztropni, a może style się mieszały? Podawajcie przykłady czym się to objawiało.
2. Co chcę naśladować ze stylu swoich rodziców, a czego nie i dlaczego?

2. Ćwiczenie: Rytuały

Porozmawiajcie o rytuałach z Waszych domów
1. Jakie były rytuały są w Waszych domach rodzinnych i chcecie by były także w Waszym?
2. Jakich rytuałów nie chcecie przenieść ze swoich domów do siebie?
3. Jakie własne rytuały chcielibyście wprowadzić w Waszym domu?

3. Ćwiczenie: Role

Porozmawiajcie o podziale ról i zadaniach jakie chcecie wykonywać w domu. Najpierw niech jedno odpowiada na dane pytanie, a potem druga osoba.

1.    Jakie chcesz pełnić sama/sam role i dlaczego?  
2.    Jakie chcesz, żeby współmałżonek pełnił role i dlaczego?
(,,Chciałbym, żebyś gotowała wyjazdy wakacyjne, bo sam tego nie potrafię?)
3.    Co chcesz robić razem i dlaczego?

Porównajcie Wasze wybory z tym, jak było u Was w domach (kto pełnił jakie role).
Nie usztywniajcie się w tych wyborach, ale dajcie sobie wolność na różne modyfikacje, które zweryfikuje życie.


 

Źródła:
1. https://najwiekszajestmilosc.pl
2. http://www.rodzina.ipjp2.pl/
3. https://youtu.be/yw5A3pURb9w

 

 

Więcej w: Duszpasterstwo Rodzin Archidiecezji Warszawskiej,
"Katechezy dla narzeczonych",
Warszawa 2002, str. 94-106
[KDN-konferencja7-wawa2002.pdf] (pdf, 11.9 Mb)

 

Tak dla ŻYCIA

#zaŻyciem #prolife #StopAborcji

Św. Tomasz Z Villanova OESA, Abp

Rok 2021 został ogłoszony w Polsce Rokiem Prymasa Stefana Wyszyńskiego. W tym roku przypada 120. rocznica urodzin i 40. rocznica śmierci Prymasa Tysiąclecia.

Pray for peace!

 

Kromka Słowa!

 Zintegrowana baza tekstów papieskich:

* [Jan Paweł II: Przemówienia i orędzia]

Pontifex_pl


Śledź na bieżąco nauczanie papieskie na wiara.pl.
U mnie dział: papieska inspiracja.

Papieski twitter

Świętość nie oznacza robienia nadzwyczajnych rzeczy, ale jest robieniem tych zwyczajnych z miłością i wiarą. Holiness doesn’t mean doing extraordinary things, but doing ordinary things with love and faith. (5.12.2013)


Pan mój i Bóg mój

Biblia


Rok Rodziny Amoris Laetitia
2021-2022

Rok Św. Jakuba

Rok św. Józefa

 
Parafia św. Mikołaja w Grójcu


- materiały dodatkowe

Odwiedza nas 68 gości oraz 0 użytkowników.

Odsłon artykułów:
8163255
     

Zabrania się kopiowania i rozpowszechniania materiałów znajdujących się na tmoch.net (szczególnie autorskich grafik i fotografii) bez zgody właściciela witryny. Niniejsza witryna jest w ciągłym rozwoju; strony są dodawane, modyfikowane i... czasami niektóre usuwane. Czasem pozwalam sobie modyfikować, poprawiać bądź uaktualniać już istniejące notki. Taki już jestem :)  Aby wesprzeć dzieło ewangelizacyjne "tmoch.net", zobacz zakładkę "wsparcie" [->]. 

     
   
    Copyright © 2021 Jezus jest Panem! Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Strona istnieje od: 10.04.2001 r.