Rozdział 4

Pielęgnowanie daru życia wspólnego

 

27. Przyjmując z wdzięcznością wraz z całym Ruchem Światło-Życie tzw. oazę rekolekcyjną jako specyficzny "charyzmat spotkania", Stowarzyszenie widzi w pielęgnowaniu tego daru szczególną metodę i drogę do pogłębiania życia wspólnego, jako nieodłącznego elementu swojego powołania i swej posługi. Dlatego członkowie Stowarzyszenia z chęcią uczestniczą w niej co roku.

28. Kapłani Stowarzyszenia, czy z pozycji uczestnictwa czy jako moderatorzy, starają się brać udział w oazach intensywnych, kilkudniowych, o programie specjalistycznym.

29. Członkowie Stowarzyszenia starają się uczestniczyć w dorocznych trzydniowych rekolekcjach dla Stowarzyszenia "Unia Kapłanów Chrystusa Sługi".

30. Członkowie Stowarzyszenia dla odnowy swego życia modlitwy starają się uczestniczyć i posługiwać w oazach modlitwy. W miarę możności organizowane są specjalne oazy modlitwy dla kapłanów.

31. Dni Wspólnoty Kapłanów Moderatorów Ruchu Światło-Życie, mają charakter jednodniowej oazy, starając się jakby odtworzyć jeden dzień życia w oazie rekolekcyjnej. Te dni wspólnoty są zarazem jednym z istotnych form odbywania regularnych zgromadzeń członków Stowarzyszenia i środkiem pielęgnowania w nim ducha wspólnoty. Umożliwiają one także animowanie szerszego środowiska kapłanów pragnących czerpać z duchowości Ruchu Światło-Życie.

32. Ponieważ istotnym elementem charyzmatu Ruchu Światło-Życie jest pielęgnowanie daru małej grupy, dlatego gdy przynajmniej dwóch lub trzech (por. Mt l8, 20) członków Stowarzyszenia mieszka razem lub w pobliżu siebie, powinni odbywać w rytmie cotygodniowym, krótkie (1-2 godz.) spotkania modlitewne, połączone z dzieleniem się Ewangelią oraz życiem (troski i radości). Jeżeli kapłani (co powinno być regułą) odbywają regularne, cotygodniowe spotkania modlitewne czy formacyjne z jakąś grupą w ramach Ruchu Światło-Życie, spotkania modlitewne w gronie kapłanów mogą odbywać się rzadziej, np. co dwa tygodnie.

33. W celu pielęgnowania życia wspólnego i wzajemnej, braterskiej pomocy kapłanów, zarówno należących do Stowarzyszenia jak i innych, zaleca się realizację idei "małych oaz kapłańskich", które byłyby miejscami pielęgnowania duchowości kapłańskiej w duchu Nowej Kultury i pomocą w formacji apostolskiej.

34. Tak kształtowany styl życia kapłańskiego niech staje się zachętą i pomocą na drodze formacji kandydatów do kapłaństwa, szczególnie partycypujących już w charyzmacie Ruchu Światło-Życie (por. PDV 68).

35. Gdzie są odpowiednie warunki, zaleca się usilnie kapłanom Stowarzyszenia podejmowanie pewnych form życia wspólnego w myśl art. 30 Dekretu o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele.

36. Formacji permanentnej służy wewnętrzne pismo Stowarzyszenia "Christos Diakonos", przesyłane wszystkim członkom.

 

Rozdział 5

Wymagania posługi kapłańskiej

 

37. Program apostolskiej posługi czyli diakonii Stowarzyszenia powinno wyznaczać w każdym czasie ożywcze tchnienie Ducha świętego odnawiające Kościół i w tym sensie członkowie Stowarzyszenia pragną zawsze służyć budowaniu żywego Kościoła. Wystrzegając się pokusy skostnienia i rutyny, nierozumnego konserwatyzmu oraz duchowej bierności, chcą zawsze poddawać się temu tchnieniu Ducha świętego na wzór Chrystusa - Sługi i Niepokalanej - Służebnicy, otwierając się na wszystko, co prawdziwe i dobre, rozróżniając duchy oraz umiejętnie wydobywając ze skarbca Kościoła "stare i nowe" pod kierownictwem tych, których Duch święty ustanowił w Kościele nieomylnymi stróżami depozytu wiary.

38. W przekonaniu, że tchnienie Ducha świętego objawiło się w naszych czasach szczególnie w wielkim dziele II Soboru Watykańskiego, Stowarzyszenie widzi w realizacji soborowej odnowy swoje szczególne zadanie i pragnie oddać się na służbę tej sprawy. Dlatego pragnie ono zwracać zainteresowanie swoich członków ku wszystkim dokumen-tom i dyrektywom wydanym i wydawanym przez Papieży, Stolicę Apostolską, Episkopat Polski i poszczególnych Biskupów w ramach realizacji soborowej wizji Kościoła i jego odnowy.

39. Stowarzyszenie bazuje również na przekonaniu, że realizacja soborowej odnowy domaga się tworzenia specjalnych dzieł temu całkowicie poświęconych, bo inaczej grozi pozostanie tylko na powierzchni teoretycznych programów zaczerpniętych ze sformułowań dokumentów soborowych. Widząc w Ruchu Światło-Życie szczególne dzieło powstałe w Polsce dla realizacji soborowej odnowy, Stowarzyszenie czuje się z nim szczególnie związane, akceptując jego program i metody i włącza się do niego swoją posługą.

40. Stowarzyszenie inspiruje i przygotowuje swoich członków szczególnie do działalności ewangelizacyjnej według wskazań adhortacji Pawła VI Evangelii nuntiandi, a zwłaszcza do ewangelizacji w znaczeniu pierwszej ewangelizacji skierowanej do tych, którzy jeszcze nie uwierzyli w Chrystusa, albo których wiara zanikła (ochrzczeni niewierzący, niepraktykujący) lub pozostała nierozwinięta (por. FN 52). We właściwie pojętej ewangelizacji, prowadzącej do osobistego uwierzenia w Chrystusa, jedynego Pana i Zbawiciela, widzi Stowarzyszenie drogę do powstrzymania procesów laicyzacji i dechrystianizacji oraz do zaszczepienia parafiom dynamiki misyjnej, bez której nie można liczyć na trwanie i rozwój Kościoła. Dlatego też wezwanie Jana Pawła do "nowej ewangelizacji" Stowarzyszenie traktuje priorytetowo.

41. Obok diakonii na rzecz ewangelizacji Stowarzyszenie uwrażliwia swoich członków na wszelkie inicjatywy i dzieła związane z diakonią wyzwolenia człowieka mocą Ewangelii .Chrystusa od grzechu, zwłaszcza przybierającego rozmiary nałogów społecznych (alkoholizm, narkomania) oraz od wszelkiego rodzaju uzależnień i niewoli poniżających godność człowieka, dziecka Bożego. Dlatego członkowie Stowarzyszenia są członkami Krucjaty Wyzwolenia Człowieka i chętnie animują jej posługę.

42. Swoje szczególne powołanie i zadanie widzą kapłani Stowarzyszenia również w prowadzeniu w ramach wspólnot lokalnych różnego rodzaju małych grup i wspólnot o charakterze katechumenalnym (deuterokatechumenalnym), wywodzących się z akcji ewangelizacyjnych i oaz rekolekcyjnych, szczególnie wspólnot służby liturgicznej. W pracy tej widzą oni najlepszą drogę do formowania uczniów Pana i dojrzałych chrześcijan oraz przyszłych apostołów świeckich, którzy przejmą różnego rodzaju diakonię we wspólnotach lokalnych, w myśl postulatów wysuwanych przez dokumenty II Soboru Watykańskiego.

43. W zrozumieniu roli rodziny chrześcijańskiej w odnowie Kościoła i niezastąpionej roli rodzinnego katechumenatu dla. jego wzrostu, kapłani Stowarzyszenia chętnie podejmują się roli moderatorów kręgów rodzinnych "Domowego Kościoła" oraz wspierają inne inicjatywy na rzecz odrodzenia rodziny.

44. W swojej posłudze we wspólnotach lokalnych kapłani Stowarzyszenia starają się nigdy nie zapominać, że istotą ich posługi jest przez posługę słowa i sakramentu (por. DK 4, 5) gromadzić w imieniu biskupa rodzinę Bożą, ożywioną braterską jednością i doprowadzać do Boga Ojca przez Chrystusa w Duchu świętym, budując w ten sposób Kościół Boży w znaku Kościoła lokalnego (por. DK 6). Ponieważ zaś "żadna [...] społeczność chrześcijańska nie da się wytworzyć, jeżeli nie ma korzenia i podstawy w sprawowaniu Najświętszej Eucharystii" od niej zaczyna się wszelkie wychowanie do ducha wspólnoty (DK 6) doprowadzając go stopniowo do rozkwitu (KL 42) przez takie umiłowanie i sprawowanie liturgii w duchu odnowy, aby ona faktycznie stawała się szczytem i źródłem życia Kościoła (KL 10) oraz ośrodkiem życia całej wspólnoty lokalnej.

45. W całości posługa apostolska kapłanów Stowarzyszenia, zwłaszcza tych, którzy są proboszczami, zmierza do budowania żywych wspólnot lokalnych - parafii, w których urzeczywistniałaby się soborowa wizja Kościoła - wspólnoty w znaku Kościoła lokalnego. U podstaw wszelkich podejmowanych przez nich działań znajduje się integralna i organiczna wizja wspólnoty lokalnej Kościoła, będącej wspólnotą służb i charyzmatów, wspólnotą wspólnot i obejmującą w swojej dynamice ewangelizacyjnej każdego bez wyjątku człowieka. Formacja zarówno kapłanów jak i świeckich do realizacji tej wizji jest szczególną troską Stowarzyszenia.

46. Idąc za zachętą Apostoła: "W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym - to miejcie na myśli" (Flp 4, 8), Stowarzyszenie stara się być otwarte w swoich członkach na wszelkie aspekty i możliwości ewangelizacji pojętej szeroko jako zanoszenie "Dobrej Nowiny do wszystkich kręgów rodzaju ludzkiego, aby przenikając je swą mocą od wewnątrz, stworzyła z nich nową ludzkość" (Evangelii nuntiandi, nr 18). W tym sensie Stowarzyszenie reprezentuje szeroko pojęty program szerzenia Nowej Kultury, będącej promieniowaniem Nowego Człowieka i Nowej Wspólnoty we wszystkich przejawach życia ludzkiego, przy pomocy wszystkich dostępnych godziwych środków, ze szczególnym uwzględnieniem współczesnych środków przekazu społecznego.

47. Stowarzyszenie zrzesza kapłanów diecezjalnych oraz kapłanów zakonnych, zgodnie z ich własnymi regułami (kan. 278 § 1, kan. 307 § 3). Również przyjęcie święceń diakonatu z zamiarem przyjęcia święceń prezbiteratu uprawnia do członkostwa w Stowarzyszeniu.

48. Do Stowarzyszenia może zostać włączony kapłan lub diakon, który:

a) akceptuje niniejszy statut i pragnie kierować się w życiu określonymi w nim zasadami,

b) uczestniczył w pełnej formacji podstawowej Ruchu Światło-Życie i Oazie Rekolekcyjnej Diakonii,

c) uzyskał zgodę swojego biskupa lub w przypadku zakonnika swojego przełożonego,

d) wyraża na piśmie prośbę do Zarządu Stowarzyszenia o przyjęcie, potwierdzoną przez dwu członków Stowarzyszenia.

  49. Decyzję o przyjęciu do Stowarzyszenia podejmuje Zarząd Stowarzyszenia. Zarząd określa też formę bezpośredniego przygotowania poprzedzającego przyjęcie nowego członka. Z chwilą decyzji Zarządu kandydat staje się pełnoprawnym członkiem Stowarzyszenia.

50. Uroczyste potwierdzenie przyjęcia winno nastąpić w ciągu jednego roku w ramach rekolekcji, dnia wspólnoty lub innego liczniejszego zgromadzenia członków Stowarzyszenia, najlepiej w Centrum Światło-Życie w Krościenku.

51. Członkostwo ustaje przez

1) przyjęcie pisemnej rezygnacji złożonej na ręce Zarządu lub

2) wydalenie ze Stowarzyszenia w sytuacji określonej w kan. 316 lub zgodnie z kan. 308, po upomnieniu, gdy członek rażąco nie zachowuje postanowień niniejszego statutu.

Decyzja o rezygnacji z członkostwa lub wydaleniu ze Stowarzyszenia niech będzie zawsze głęboko rozważona w Panu zarówno przez członka Stowarzyszenia jak i przez Zarząd.

 

52. Władze w Stowarzyszeniu stanowią Zgromadzenie Generalne oraz Moderator Stowarzyszenia sprawujący ją kolegialne z Zarządem, przy zachowaniu kan. 315. Sprawowanie władzy w Stowarzyszeniu niech będzie realizacją pokornej służby dla dobra bliźnich (por. Mt 20, 20 - 28).

53. Zadaniem Zgromadzenia Generalnego jest strzeżenie wierności charyzmatowi Stowarzyszenia "Unia Kapłanów Chrystusa Sługi", odczytywanie znaków czasu i rozpoznawanie aktualnych dróg posługi Stowarzyszenia w świetle bieżącego nauczania Kościoła. Zgromadzenie Generalne dokonuje oceny działalności Stowarzyszenia za miniony okres wydaje wytyczne, także dla administracji dóbr materialnych, oraz wybiera Zarząd i Moderatora Stowarzyszenia.

54. W Zgromadzeniu Generalnym uczestniczą delegaci wybrani według regulaminu określonego przez Zarząd.

55. Zgromadzenie Generalne gromadzi się na sesjach zwyczajnych i nadzwyczajnych. Sesja zwyczajna zwoływana jest przez Zarząd po trzech latach od sesji poprzedniej, nie później niż sześć miesięcy od upływu terminu. Nadzwyczajna sesja może być zwołana przez Zarząd uchwałą własną lub na wniosek 1/2 członków Stowarzyszenia.

56. Moderatora i członków Zarządu Stowarzyszenia na kadencję trzyletnią wybiera Zgromadzenie Generalne, przy obecności przynajmniej połowy delegatów. Zarówno wybranego Moderatora jak i Zarząd zatwierdza Biskup Tarnowski. Wyboru należy dokonać nie później jak sześć miesięcy po upływie kadencji. W tym czasie Zarząd i Moderator nadal pełnią swoją funkcję. W przypadku upływu terminu kadencji i niemożności przeprowadzenia wyboru w przewidzianym terminie lub dla innej ważnej przyczyny zastosowanie ma kan. 318 § l.

57. Zarząd Stowarzyszenia, zwany też Diakonią Stowarzyszenia, stanowi Moderator Stowarzyszenia, czyli Przewodniczący Zarządu, oraz 2-4 członków Zarządu pełniących funkcje m. in. zastępcy, sekretarza, skarbnika.

58. Podstawowym zadaniem posługi Zarządu Stowarzyszenia jest odpowiedzialność za formację członków Stowarzyszenia w duchu postanowień niniejszego statutu i realizację innych celów statutowych. Dlatego Moderator wraz z Zarządem Stowarzyszenia animuje jego życie, ściśle współpracując z Moderatorem Generalnym Ruchu Światło-Życie.

 

59. Stowarzyszenie jako osoba prawna jest zdolne do nabywania, posiadania, administrowania i alienowania dóbr doczesnych dla osiągnięcia celów statutowych (kan. 319).

60. Dobrami materialnymi Stowarzyszenia zarządza Zarząd Stowarzyszenia z uwzględnieniem przepisów kan. 3l9 oraz wytycznych Zgromadzenia Generalnego.

61. Zarząd Stowarzyszenia może ustanawiać pełnomocników oraz powoływać inne osoby prawne dla lepszej realizacji celów statutowych (por, kan. 315).

 

62. Dotychczasowi członkowie nieformalnej Unii Kapłanów Chrystusa Sługi mogą kontynuować swe członkostwo w Stowarzyszeniu "Unia Kapłanów Chrystusa Sługi" po złożeniu stosownego oświadczenia o pragnieniu kontynuowania członkostwa w obecnie erygowanym Stowarzyszeniu, przy zachowaniu postanowień art. 48 p. c) niniejszego statutu.

63. W przypadku rozwiązania Stowarzyszenia jego dobra materialne stają się własnością kościelnej osoby prawnej wskazanej przez Biskupa Tarnowskiego, po wysłuchaniu władz Stowarzyszenia (kan. 3 l2 i 320).

64. Zgromadzenie Generalne na wniosek 2/3 głosujących przy obecności przynajmniej połowy delegatów lub Zarząd uchwałą jednomyślną może wnioskować do Biskupa Tarnowskiego, erygującego Stowarzyszenie, o dokonanie zmian w niniejszym statucie.