Dekret erekcyjny
Wstęp
Rozdział 1: Natura i cel Stowarzyszenia
Rozdział 2: Duchowość
Rozdział 3: Wymagania osobistego życia wewnętrznego
Rozdział 4: Pielęgnowanie daru życia wspólnego
Rozdział 5: Wymagania posługi kapłańskiej
Rozdział 6: Członkowie i struktura organizacyjna

BISKUP TARNOWSKI

Tarnów,15 sierpnia 2000 r.
L. dz.: OG-11/14/2000

Niniejszym - zgodnie z kan. 313 3 1 nr 3 KPK - mając na uwadze naukę Soboru Watykańskiego II oraz wskazania adhortacji apostolskiej Postores dabo vobis, ukazujące wielką rolę kapłanów w podjęciu nowej ewangelizacji, e r y g u j ę Stowarzyszenie "Unia Kapłanów Chrystusa Sługi" z siedzibą w Krościenku n. Dunajcem przy ul. Ks. F. Blachnickiego 2, jako publiczną osobę prawną. Jednocześnie zatwierdzam Statut. według którego należy zarządzać i kierować nowo erygowanym Stowarzyszeniem.
Wszelkie zmiany w Statucie, zgodnie z kan. 314 KPK, wymagają zatwierdzenia ze strony władzy kościelnej, która erygowała Stowarzyszenie.
Do czasu pierwszego Zgromadzenia Generalnego wszystkie czynności statutowe Moderatora i Zarządu Stowarzyszenia zlecam Moderatorowi Generalnemu Ruchu Światło-Życie i wyznaczonym przez niego osobom.
Pierwszymi członkami Stowarzyszenia, zgodnie z art. 62 Statutu, mogą zostać dotychczasowi członkowie nieformalnej "Unii Kapłanów Chrystusa Sługi", po przedstawieniu pisemnej woli kontynuowania członkostwa w nowo erygowanym Stowarzyszeniu. złożonym na ręce pełniącego obowiązki Moderatora Stowarzyszenia, w ciągu dwóch miesięcy od daty erekcji.
Do końca Roku Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa, tj. do 6 stycznia 2001 r, pełniący obowiązki Moderatora Stowarzyszenia jest zobowiązany zwołać Zgromadzenie Generalne, na które należy zawezwać wszystkich zweryfikowanych w powyższym trybie członków Stowarzyszenia, celem dokonania wyboru Moderatora i Zarządu Stowarzyszenia.

(-)KANCLERZ

(-)Wiktor Skworc BISKUP TARNOWSKI

 1. Stowarzyszenie "Unia Kapłanów Chrystusa Sługi" zwane dalej Stowarzyszeniem jest publicznym, kleryckim stowarzyszeniem wiernych erygowanym przez Biskupa tarnowskiego zrzeszającym kapłanów moderatorów Ruchu Światło-Życie w celu lepszego wyrażenia i realizowania ich posługi na rzecz odnowy Kościoła (por. kan. 302; kan. 312 - 320, szczeg. kan. 312 § 1 p. 3).

2. Stowarzyszenie uznaje za swego założyciela Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, którego projekt Statutu Unii Kapłanów Chrystusa Sługi z roku 1980 stanowi zasadniczo podstawę niniejszego statutu. Siedzibą Stowarzyszenia jest Krościenko n. Dunajcem. Ośrodkiem macierzystym i zewnętrznym symbolem jedności Stowarzyszenia jest kaplica Chrystusa Sługi w Centrali Ruchu Światło-Życie na Kopiej Górce w Krościenku.

3. Stowarzyszenie chce stanowić odpowiedź na wezwanie zawarte w art. 8 soborowego Dekretu o posłudze i życiu kapłanów: "Należy także wysoko cenić i pilnie zalecać stowarzyszenia, które w oparciu o statuty uznane przez kompetentną władzę kościelną, dzięki zatwierdzonemu lepszemu i stosowniejszemu porządkowi życia i pomocy braterskiej pielęgnują świętość kapłanów w wykonywaniu posługi i w ten sposób zamierzają służyć całemu stanowi kapłańskiemu" (por. kan. 278 § 2).

4. Zadaniem szczególnym Stowarzyszenia jest posługa na rzecz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego oraz wspólnot Kościoła lokalnego, a w szczególności parafii. W przekonaniu. że Kościół urzeczywistnia się przede wszystkim we wspólnocie lokalnej, Stowarzyszenie nie chce kapłanów w niczym wyłączać z życia tych wspólnot, ale chce ich inspirować i wspomagać we wszystkim, co mogą zrobić dla ich dobra i wzrostu (por. PDV 3 I - 32).

5. W szczególności celem Stowarzyszenia jest:

a) Wzajemna pomoc członków w dążeniu do świętości ewangelicznej właściwej stanowi kapłańskiemu w myśl soborowej Konstytucji o Kościele (KK 41) oraz Dekretu o posłudze i życiu kapłańskim i innych wydanych na tej podstawie dokumentów Stolicy Apostolskiej, w szczególności adhortacji Pastores dabo vobis (por. PDV 19 - 30).

b) Budowanie jedności między urzędem a charyzmatem, przez kierowanie inicjatyw o charakterze charyzmatycznym i spontanicznym ku jedności Kościoła lokalnego (diecezji i parafii) stając w ten sposób w służbie nowej ewangelizacji i biskupa (por. PDV 18).

c) Pomaganie wszystkim braciom - kapłanom w trudnościach i problemach posługi i życia kapłańskiego z pozycji braterstwa sakra-mentalnego (por. KK 28; DK 8; PDV 11 - 18).

d) Pomaganie Ruchowi Światło-Życie przez formację moderatorów do wykonywania ich zadań w Ruchu (por. PDV 68; 73 - 77; 80 - 81).

e) Pomaganie wspólnotom lokalnym (parafiom) w urzeczywistnianiu w nich soborowej wizji Kościoła (por. PDV I6).





Rozdział 2

Duchowość

6. Przez duchowość należy rozumieć tutaj zasady natury teologicznej, o ile przenikają i kształtują one świadomość oraz postawy i relacje międzyosobowe.

7. Duchowość Stowarzyszenia w powyższym rozumieniu cechuje przede wszystkim chrystocentryzm dialogiczny, polegający na przeżywaniu swego życia chrześcijańskiego i powołania kapłańskiego jako bezpośredniej relacji ja - Ty do Osoby Jezusa Chrystusa, Boskiego Oblubieńca, przychodzącego, aby dać Siebie i wezwać do spotkania i communio we wzajemnym dawaniu siebie. W centrum życia wewnętrznego kapłana Stowarzyszenia musi więc znajdować się wiara polegająca na przyjmowaniu Jezusa dającego Siebie przez Słowo i Sakrament, przyjmowane ostatecznie przez miłość polegającą na posiadaniu siebie w bezinteresownym dawaniu siebie. Taka postawa jest równoznaczna z jednoczeniem się r Jezusem Chrystusem w Duchu Świętym.

8. O ile powyższa postawa jest odwzorowaniem postawy Niepokalanej wobec Chrystusa, to wyraża się w niej rys maryjny duchowości kapłanów Stowarzyszenia. Kapłan jest nie tylko "alter Christus" reprezentujący Go wobec Kościoła, ale także "altera Maria" w swoim odniesieniu do Chrystusa. Dążenie do zachowania równowagi pomiędzy tymi dwoma aspektami egzystencji kapłańskiej jest szczególnym rysem duchowości Stowarzyszenia.

9. Zjednoczenie z Jezusem Oblubieńcem będące wynikiem ukazanej powyżej postawy, musi być w tym życiu przeżywane jako zjednoczenie z Jezusem, który jest Chrystusem Mesjaszem, czyli tym, który przyszedł, aby służyć i życie oddać dla wypełnienia planu i woli Ojca. Dążenie do zjednoczenia z Chrystusem Sługą w Jego proegzystencji czyli życiu dla Ojca i zbawienia ludzi, w posłuszeństwie aż do oddania tego życia na Krzyżu - znajduje się w samym sercu ideału formacyjnego Stowarzyszenia, w myśl słów Pana: "Gdzie Ja jestem, tam będzie i Mój sługa" (J 12, 26).

l0. Z tym się łączy przeżywanie swojego powołania kapłańskiego .jako uczestnictwa w namaszczeniu Chrystusa Duchem świętym dla dzieła ewangelizacji i wyzwolenia w myśl słów "Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność" (Łk 4, 18). W tym wyraża się pneumatocentryzm duchowości Stowarzyszenia pojęty jako dynamiczne skierowanie ku wszelkim dziełom wyzwalającej ewangelizacji w świecie współczesnym.

11. W przekonaniu, że misja Chrystusa Sługi znalazła swój moment szczytowy w Tajemnicy Paschalnej Męki, śmierci i Zmartwychwstania, kapłani Stowarzyszenia starają się również Tajemnicę Paschalną umieścić w centrum swego życia i posługi, wyrazem czego będzie umiłowanie liturgii, zwłaszcza eucharystycznej i należyte jej wartościowanie jako szczytu, "do którego zmierza działalność Kościoła" i źródła "z którego wypływa cała jego moc" (KL 10).

12. Chrystocentryzm duchowości Stowarzyszenia łączy się z teocentryzmem, wyrażającym się w skierowaniu całego życia i posługi ku Ojcu przez Syna w Duchu Świętym, w realizacji Jego wielkiego i wszystko obejmującego planu zbawienia. Przeżywanie siebie w ramach tej wspaniałej wizji powinno dla kapłanów Stowarzyszenia być stałym źródłem radości, wewnętrznego pokoju i niesłabnącej gorliwości apostolskiej.

13. Trynitarna wizja posługi i życia kapłańskiego prowadzi dalej do eklezjocentryzmu. Kościół widziany w duchu Vaticanum II na tle całej ekonomii zbawczej jako jej wypełnienie, polegające na zrealizowaniu communio - koinonii międzyludzkiej będącej następstwem koinonii z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym - jest umiłowaniem całego życia kapłańskiego. Wynikiem tego jest potrójna posługa, wyrażająca się w pojęciach: martyria, leiturgia; diakonia, której wynikiem jest wzrastanie koinonii w konkretnej wspólnocie lokalnej.

14. Swoją najgłębszą identyfikację z tajemnicą Kościoła znajdują kapłani Stowarzyszenia w tarochrześcijańskiej idei Ecclesia Mater w jej powiązaniu z maryjną ideą Mater Ecclesiae. Pierwsza ujmuje i wyraża tajemnicę Kościoła w obrazie Niewiasty, która jest zarazem Oblubienicą i Matką. Tak właśnie Kościół - będąc Oblubienicą Chrystusa przez to, że w poszczególnych swoich członkach jest oddany Chrystusowi w Duchu Świętym przez wiarę i miłość - staje, się tym samym życiodajny, macierzyński i płodny - Ecclesia Mater. źródłem jego macierzyńskiej płodności jest jego zjednoczenie z Chrystusem. Takie jest bowiem prawo miłości oblubieńczej: o ile łączy ona osoby we wzajemnym, bezinteresownym oddaniu się - musi ona być życiodajna i płodna. Maryja - Dziewica i Matka - ukazuje się tutaj jako typ Kościoła - Matki. Przez Swoje oddanie się Chrystusowi zwłaszcza pod Krzyżem - stała się Ona macierzyńskim principium Kościoła i zarazem jego typem! Podobnie kapłan w swoim oddaniu się Chrystusowi na wzór Maryi widzi najgłębsze źródło owocności swojej posługi kapłańskiej. Tutaj także znajduje on najgłębszą motywację i ukochanie swojego celibatu kapłańskiego.

15. Duchowość Stowarzyszenia wyznacza także myśl wyrażona w znaku -symbolu "fos"-"dzoe" (Światło-Życie). Splecenie tych dwóch pojęć grecko-biblijnych w znaku krzyża wskazuje na swoistą biblijną teorię poznania, która cechuje biblijnego nowego człowieka. Mówi ona, że poznanie rzeczywistości Bożej, symbolizowanej przez światło, może się dokonać tylko przez odruch poddawania wymaganiom światła swojego życia, w myśl słów Pana "Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemnościach, lecz będzie miał światło życia" (J 8, 12). Konsekwentne trzymanie się tej zasady jedności światła i życia wyzwala od pragmatyzmu w sposobie myślenia i działania, prowadzi do czynienia słowa Bożego słowem życia i jest wprost zasadą wzrostu nowego człowieka w nas. Prowadzi do zachowania w życiu ewangelicznej hierarchii wartości, co stanowi istotę ewangelicznego ubóstwa.

16. Wreszcie duchowość Stowarzyszenia cechuje umiłowanie tej jedności, o którą modlił się Chrystus w Swojej modlitwie arcykapłańskiej (J 17, 20-26). Dążąc do tej jedności w wymiarze ogólnoludzkim przez ewangelizację, w wymiarze ogólnochrześcijańskim przez uczestnictwo w poczynaniach ekumenicznych, w wymiarze ogólnokościelnym przez skupienie wszystkich i wszystkiego wokół widzialnego znaku jedności, jakim są Papież i Biskupi, wreszcie w wymiarze charyzmatycznym pomiędzy ruchami odnowy i w samym RuchuŚwiatło-Życie, przez odkrywanie w różnorodności darów tego samego Ducha (por. 1 Kor 12, 4) - kapłani Stowarzyszenia pielęgnują, jako drogę prowadzącą do tej jedności, ducha ewangelicznego posłuszeństwa, rezygnując z własnych planów i ambicji na rzecz, jednego planu i jednej woli Ojca oraz ducha bezinteresownej miłości, agape, która "nie szuka swego" i "wszystko znosi" w gotowości przebaczania (por. 1 Kor 13).

17. Członkowie Stowarzyszenia praktykują codzienne "oddanie się Chrystusowi Słudze" w zjednoczeniu z Niepokalaną, Służebnicą Pańską, o ile możności na początku dnia. Praktyka ta polega na chwili osobistej modlitwy, w której wyraża się gotowość zjednoczenia z Chrystusem Sługą w zadaniach danego dnia i prośba o namaszczenie Duchem Świętym dla należytego ich wykonania.

18. Jako wyraz swojego oddania się Chrystusowi Oblubieńcowi a przez Niego Ojcu, w jedności Ducha Świętego czyli w Kościele, sprawują członkowie Stowarzyszenia wiernie liturgiczną Modlitwę Godzin, starając się o przestrzeganie "veritas horarum" oraz o odmawianie, o ile tylko jest to możliwe, we wspólnocie z innymi, kapłanami i świeckimi.

19. Codzienną Eucharystię, jako centrum swojego życia i posługi, starają się członkowie Stowarzyszenia sprawować zgodnie ze wszystkimi zasadami odnowy soborowej, przeżywając w niej szczególnie swoją communio z Chrystusem Sługą.

20. Wśród licznych zajęć i obowiązków kapłani Stowarzyszenia starają się codziennie zapewnić sobie czas i miejsce na odbycie "Namiotu Spotkania" (por. Wj 33, 7-11), o ile możności przed tabernakulum, aby o wszystkich sprawach i problemach swojego życia i posługi rozmawiać z Chrystusem Oblubieńcem "twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem" (Wj 33, 11). Kapłani Stowarzyszenia usiłują także podejmować tzw. "dni pustyni".

21. Członkowie Stowarzyszenia pielęgnują codzienny kontakt ze Słowem Bożym, jako "słowem życia" inspirującym ich modlitwę i posługę; i to, o ile możności w modlitewnym rozważaniu we wspólnocie i w akcie "łamania się" słowem r innymi (homilia, różaniec, dzielenie się Ewangelią, ewangeliczna rewizja życia itp.).

22. Do sakramentu pojednania, o ile możności w połączeniu z kierownictwem duchowym, starają się kapłani Stowarzyszenia przystępować często i systematycznie.

23. Dla pogłębienia swego życia wewnętrznego i swej posługi członkowie Stowarzyszenia nie zaniedbują osobistego studium, zwłaszcza Biblii, dokumentów Magisterium Kościoła i materiałów formacyjnych samego Stowarzyszenia i Ruchu Światło-Życie.

24. Zachowanie całkowitej abstynencji od alkoholu i tytoniu obowiązuje członków Stowarzyszenia nie tyle jako wymaganie ascezy, ile jako wyraz Nowej Kultury i nowego stylu życia proponowanego przez cały Ruch Światło-Życie szczególnie wobec młodzieży, która w tym względzie szuka wzoru u swoich wychowawców.

25. Członkowie Stowarzyszenia także uczą się takiej dyscypliny w sposobie korzystania z osiągnięć współczesnej cywilizacji (TV, internet, itp.), aby stawały się pomocą w ewangelizacji, a nie przeszkodą.

26. Dysponując dobrami materialnymi w duchu ewangelicznego ubóstwa i troszcząc się o skromny i prosty styl życia, członkowie Stowarzyszenia chętnie dzielą się tym co posiadają z potrzebującymi i posługują się tym dla celów apostolskich. Partycypują także w potrzebach materialnych całego Stowarzyszenia zgodnie z aktualnymi ustaleniami.