Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych -  osiągniesz zbawienie.
Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. (Rz 10,8-13)

Duchowe Zamyślenie: Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (23.05.2021), Rok B

Zachęcam do modlitwy: -> [Do Ducha Świętego] oraz stare modlitewniki [Modlitwy do Ducha Świętego] - oczywiście nie tylko przy okazji dzisiejszej uroczystości. Modlitwa do Ducha Świętego to podstawa podstaw.

Bez pomocy Ducha Świętego, nie jesteśmy w stanie, ani ustami, ani uczynkami, zakomunikować światu, że Jezus jest naszym Panem. Dziś na nowo powinniśmy z tej pomocy skorzystać. Bo chrześcijanin pozbawiony Ducha Świętego, jest duchową wydmuszką. Nie można "żyć po chrześcijańsku", żyć sakramentem chrztu, jeśli dajemy Duchowi Świętemu czerwone światło. Zaprośmy Ducha do naszego życia, pozwólmy Mu działać, podnieść nas z naszych śmierci, wydobyć z naszych ciemności. Pozwólmy Mu rozpalić się miłością! Duch Święty jest nam niezbędny każdego dnia. 

 

Do przemyślenia: Czy w moim życiu jestem otwarty na Ducha Świętego?

 

 

Homilia z Mszy św. o 19.00:

Dzisiejsze czytania: Dz 2, 1-11; Ps 104(103), 1ab i 24ac. 29b-30. 31 i 34; Ga 5, 16-25; Sekwencja, J 15, 26-27; 16, 12-15

"Pocieszyciel i Obrońca" - Homilia Franciszka, wygłoszona w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, w Bazylice Świętego Piotra, 23 maja 2021 r.

 

 

 

Wehikuł czasu:

Duchowe Zamyślenie: Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (20.05.2018), Rok B

Duchowe Zamyślenie: Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (24.05.2015) Rok "B"

 

 

 

Inspirujące rozważanie (niedziela):

Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

Stacja7.pl - Jutro niedziela

ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

Szkoła Słowa Bożego - Rozważania niedzielne Rok B

Szkoła Formacji Duchowej - lectio divina, echo Słowa, skrutacja

 

 

 

Ubogacające komentarze

 

i homilie:

oraz z Mszy wigilijnej:

 

 

 

 

 

Homilia pp. Franciszka,
wygłoszona w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego,
w Bazylice Świętego Piotra

23 maja 2021 r.

 

„Przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca” (J 15,26). Tymi słowami Jezus obiecuje uczniom Ducha Świętego, dar ostateczny, dar nad darami. Mówi o nim używając szczególnego, tajemniczego wyrażenia: Paraklet. Przyjmijmy dzisiaj to słowo, które nie jest łatwe do przetłumaczenia, ponieważ zawiera w sobie kilka znaczeń. Paraklet, zasadniczo oznacza dwie rzeczy: Pocieszyciel i Obrońca.

1. Paraklet jest Pocieszycielem. Wszyscy, szczególnie w okresach trudnych, takich jak ten, przez który przechodzimy z powodu pandemii, szukamy pocieszenia. Często jednak uciekamy się jedynie do ziemskich pociech, które szybko gasną – to pociechy chwili. Jezus oferuje nam dzisiaj pocieszenie z nieba, Ducha Świętego, „Słodką radość serc” (Sekwencja). Jaka jest różnica? Pociechy tego świata są jak środki znieczulające: dają chwilową ulgę, ale nie leczą głębokiego zła, które nosimy w sobie. Odrywają, odwracają uwagę, ale nie leczą u korzenia. Działają na powierzchni, na poziomie zmysłów, ale niekoniecznie serca. Bo tylko Ten, który sprawia, że czujemy się miłowani takimi, jakimi jesteśmy, daje sercu pokój. Duch Święty, Boża miłość, tak czyni: zstępuje do wnętrza, jako Duch działa w naszym duchu. Nawiedza „serce w tym, co wewnętrzne”, jako „najmilszy z gości” (tamże). To właśnie czułość samego Boga, który nie zostawia nas samymi, ponieważ przebywanie z tym, kto jest sam, już jest pocieszeniem.

Siostro, bracie, jeśli odczuwasz mrok samotności, jeśli nosisz w sobie głaz, który tłumi nadzieję, jeśli masz w sercu palącą ranę, jeśli nie możesz znaleźć drogi wyjścia, otwórz się na Ducha Świętego. Jak pisał św. Bonawentura, On „tam, gdzie jest większe cierpnie, przynosi większą pociechę, nie jak świat, który w pomyślności pociesza i pochlebia, ale w przeciwnościach wyszydza i potępia” (Sermone fra l’ottava dell’Ascensione). Tak czyni świat, tak postępuje przede wszystkim nieprzyjazny duch, diabeł: najpierw nam schlebia i sprawia, że czujemy się niezwyciężeni – pochlebstwa diabła, które powodują wzrost próżności – a potem nas powala i sprawia, że czujemy się źle: bawi się z nami. On robi wszystko, aby nas powalić, podczas gdy Duch Zmartwychwstałego chce nas podnieść. Popatrzmy na apostołów: byli samotni tamtego ranka, byli samotni i zagubieni, przebywali za zamkniętymi drzwiami ze strachu, żyli w lęku, a przed oczyma mieli wszystkie swoje słabości i porażki, swoje grzechy: zaparli się Jezusa Chrystusa. Lata spędzone z Jezusem ich nie zmieniły, byli wciąż tacy sami. Potem otrzymują Ducha Świętego i wszystko się zmienia: problemy i wady pozostają te same, a jednak już się ich nie obawiają, bo nie boją się nawet tych, którzy chcą im zaszkodzić. Czują się wewnętrznie pocieszeni i chcą wypełnić świat Bożym pocieszeniem. Wcześniej się bali, teraz obawiają się tylko tego, że nie będą dostatecznie świadczyć o otrzymanej miłości. Jezus zapowiedział: Duch Święty „zaświadczy o Mnie. Wy także będziecie dawać świadectwo”  (J 15, 26-27).

Zróbmy krok naprzód. My także jesteśmy wezwani do dawania świadectwa w Duchu Świętym, do stawania się parakletami, to znaczy pocieszycielami. Tak, Duch Święty prosi nas, abyśmy ucieleśniali Jego pocieszenie. W jaki sposób możemy to zrobić? Nie poprzez wielkie przemówienia, ale stając się bliskimi; nie poprzez okolicznościowe słowa, ale poprzez modlitwę i bliskość. Pamiętajmy, że bliskość, współczucie i czułość jest stylem Boga, zawsze. Paraklet mówi Kościołowi, że dziś jest czas pocieszenia. Jest to bardziej czas radosnego głoszenia Ewangelii, niż walki z pogaństwem. Jest to czas, aby nieść radość Zmartwychwstałego, a nie narzekać na dramat sekularyzacji. Jest to czas, aby wypełnić świat miłością, nie poślubiając światowości. Jest to czas w którym trzeba świadczyć o miłosierdziu, bardziej niż  wpajać zasady i normy. To jest czas Parakleta! To jest czas wolności serca, w Praklecie.

2. Paraklet jest ponadto Obrońcą. W historycznym kontekście Jezusa, adwokat nie pełnił swoich funkcji tak, jak dzisiaj: zamiast przemawiać w miejsce oskarżonego, zazwyczaj stał obok niego i podsuwał mu do ucha argumenty do obrony. Podobnie jest z Parakletem, „Duchem prawdy” (w. 26), który nie zajmuje naszego miejsca, ale broni nas przed fałszem zła, inspirując nasze myśli i uczucia. Czyni to delikatnie, nie zmuszając nas: proponuje, ale nie narzuca się. Duch fałszu, zły, czyni coś przeciwnego: próbuje nas zmusić, chce, abyśmy uwierzyli, że zawsze jesteśmy zobowiązani poddać się złym sugestiom i impulsom wad. Spróbujmy więc przyjąć trzy sugestie typowe dla Parakleta, naszego Obrońcy. Są to trzy podstawowe odtrutki przeciwko wielu pokusom, które są dzisiaj tak powszechne.

Pierwsza rada od Ducha Świętego brzmi: „Żyj teraźniejszością”. Teraźniejszością, a nie przeszłością czy przyszłością. Paraklet potwierdza prymat dnia dzisiejszego, wbrew pokusie, by dać się sparaliżować goryczy i nostalgii za przeszłością, albo skupić się na niepewności jutra i pozwolić, by opanował nas lęk o przyszłość. Duch Święty przypomina nam o łasce teraźniejszości. Nie ma dla nas lepszego czasu: teraz, tu gdzie jesteśmy, jest wyjątkowy i niepowtarzalny moment, aby czynić dobro, aby uczynić życie darem. Żyjmy teraźniejszością!

Następnie Paraklet radzi: „Dąż do całości”. Całości, a nie części. Duch Święty nie kształtuje zamkniętych jednostek, ale tworzy nas jako Kościół w wielorakiej różnorodności charyzmatów, w jedności, która nigdy nie jest jednorodnością. Paraklet potwierdza prymat całości. Duch Święty woli działać i wnosić nowość w całości, we wspólnocie. Przyjrzyjmy się Apostołom. Byli bardzo różni: był wśród nich, na przykład, Mateusz, celnik, który współpracował z Rzymianami, i Szymon zwany Gorliwym, który się im sprzeciwiał. Były tam przeciwstawne idee polityczne, różne światopoglądy. Ale kiedy otrzymali Ducha Świętego, nauczyli się nie dawać pierwszeństwa swoim ludzkim poglądom, ale Bożej całości. Dzisiaj, jeśli posłuchamy Ducha Świętego, nie będziemy się koncentrowali na konserwatystach i postępowcach, tradycjonalistach i innowatorach, na prawicy i lewicy: jeśli takie są kryteria, to znaczy, że w Kościele zapomina się o Duchu Świętym. Paraklet pobudza do jedności, zgody, harmonii różnorodności. Ukazuje nam części tego samego Ciała, będące między sobą braćmi i siostrami. Dążmy do całości! A nieprzyjaciel chce, żeby różnorodność przemieniła się w opozycję i dlatego czyni z niej ideologie. Trzeba mówić „nie” ideologiom, „tak” całości.

Wreszcie trzecia wspaniała rada: „Postaw Boga przed swoim ja”. Jest to decydujący krok w życiu duchowym, które nie jest zbiorem naszych własnych zasług i uczynków, ale pokornym przyjęciem Boga. Paraklet potwierdza prymat łaski. Tylko wtedy, gdy ogołocimy się z samych siebie, zostawimy miejsce dla Pana; tylko wtedy, gdy powierzymy się Jemu, odnajdziemy się na nowo; tylko będąc ubogimi w duchu, staniemy się bogatymi w Ducha Świętego. Dotyczy to również Kościoła. Nie zbawimy nikogo, a nawet siebie o naszych własnych siłach. Jeśli na pierwszym miejscu są nasze projekty, nasze struktury i nasze plany reform, to popadniemy w funkcjonalizm, w efektywność, w horyzontalizm i nie przyniesiemy owoców. „Izmy” są ideologiami, które dzielą, które rozłączają. Kościół nie jest ludzką organizacją – jest ludzki, ale nie jest organizacją tylko ludzką – Kościół jest świątynią Ducha Świętego. Jezus przyniósł na ziemię ogień Ducha i Kościół reformuje się namaszczeniem, darmowością namaszczenia łaską, mocą modlitwy, radością misji, rozbrajającym pięknem ubóstwa. Postawmy Boga na pierwszym miejscu!

Duchu Święty, Duchu Paraklecie, pociesz nasze serca. Uczyń nas misjonarzami Twego pocieszenia, parakletami miłosierdzia dla świata. Obrońco nasz, słodki doradco duszy, uczyń nas świadkami dnia dzisiejszego Boga, prorokami jedności Kościoła i ludzkości, apostołami opierającymi się na Twojej łasce, która wszystko stwarza i odnawia. Amen

za: papiez.wiara.pl

 

 

 

 

 

 

Regina Coeli z pp. Franciszkiem

23 maja 2021 r.

 

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Księga Dziejów Apostolskich (por. 2, 1-11) opowiada o tym, co wydarzyło się w Jerozolimie pięćdziesiąt dni po Passze Jezusa. Uczniowie zebrali się w Wieczerniku, a była tam z nimi Dziewica Maryja. Zmartwychwstały Pan powiedział im, by pozostali w mieście, dopóki nie otrzymają z wysoka daru Ducha. A objawiło się to „szumem”, który nagle dał się słyszeć z nieba, jakby „uderzenie gwałtownego wichru”, jaki napełnił dom, w którym się znajdowali (por. w. 2). Jest to więc doświadczenie realne, ale i symboliczne. To, co się wydarzyło, ale daje nam też przesłanie symboliczne na całe życie.

Doświadczenie to ukazuje że Duch Święty jest jak mocny i swobodny wiatr, to znaczy wnosi moc i wolność; mocny i swobodny wiatr. Nie można go kontrolować, zatrzymać ani zmierzyć, nie można też przewidzieć jego kierunku. Nie daje się ograniczyć w naszych ludzkich potrzebach – usiłujemy zawsze rzeczy umieścić w ramach - nie daje się ograniczyć w naszych ludzkich potrzebach, w naszych schematach i naszych uprzedzeniach. Duch Święty pochodzi od Boga Ojca i Jego Syna Jezusa Chrystusa i zstępuje na Kościół - na każdego z nas - ożywiając nasze umysły i serca. Jak mówi Credo: jest on „Panem i Ożywicielem”. Jest Panem, gdyż jest Bogiem i daje życie.

W dniu Pięćdziesiątnicy uczniowie Jezusa byli jeszcze zdezorientowani i zalęknieni. Nie mieli jeszcze odwagi, aby wyjść z ukrycia. My też czasami wolimy pozostać w ochronnych murach naszych środowisk. Ale Pan wie, jak do nas dotrzeć i otworzyć drzwi naszych serc. On zsyła Ducha Świętego na nas, który nas ogarnia i pokonuje wszystkie nasze niezdecydowania, łamie nasze obrony, i demontuje nasze fałszywe zabezpieczenia. Duch Święty czyni nas nowymi stworzeniami, tak jak uczynił to tamtego dnia z Apostołami, odnawia nas, czyni nas nowymi stworzeniami.

Po otrzymaniu Ducha Świętego nie byli oni już takimi, jak przedtem – przemienił ich - ale wyszli i zaczęli głosić Jezusa, głosić, że Jezus zmartwychwstał, że jest Panem z nami, w taki sposób, że wszyscy rozumieli ich w swoim własnym języku. Bowiem Duch Święty jest uniwersalny, nie odbiera nam różnic kulturowych, różnic w myśleniu, przeciwnie - jest dla wszystkich, ale każdy rozumie go w swojej kulturze, w swoim języku. Duch Święty zmienia serce, poszerza spojrzenie uczniów. Czyni ich zdolnymi do przekazywania wszystkim wielkich dzieł Bożych, bez ograniczeń, przekraczając granice kulturowe i religijne, w których przywykli myśleć i żyć. Pozwala Apostołom docierać do innych z poszanowaniem ich możliwości słuchania i rozumienia, w kulturze i języku każdego z nich (w. 5-11). Innymi słowy, Duch Święty łączy różne osoby, urzeczywistniając jedność i powszechność Kościoła.

A dzisiaj mówi nam tak wiele o tej prawdzie, o tej rzeczywistości Ducha Świętego, gdzie w Kościele są małe grupy, które zawsze szukają podziału, oderwania się od innych. To nie jest Duch Boży. Duch Boży jest harmonią, jest jednością, jednoczy różnice. Pewien wspaniały kardynał, który był arcybiskupem Genui, zwykł mawiać, że Kościół jest jak rzeka: ważne jest, aby pozostać w środku; nie ma to znaczenia jeśli pozostaniesz trochę po tej stronie, a trochę po drugiej. Duch Święty czyni jedność. Posłużył się obrazem rzeki. Ważne, aby być wewnątrz, w jedności Ducha i nie patrzeć na drobiazgi, że jesteś trochę po tej stronie, a trochę po tamtej, że modlisz się w ten czy inny sposób... To nie jest z Boga. Kościół jest dla wszystkich, dla każdego, jak to ukazał Duch Święty w dniu Pięćdziesiątnicy.

Prośmy dziś Maryję Dziewicę, Matkę Kościoła, o wstawiennictwo, aby Duch Święty zstąpił w obfitości, napełnił serca wierzących i rozpalił we wszystkich ogień swej miłości.

za: papiez.wiara.pl

 

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież


Anti-spam: complete the taskJoomla CAPTCHA

Tak dla ŻYCIA

#zaŻyciem #prolife #StopAborcji

Św. Tomasz Z Villanova OESA, Abp

Rok 2021 został ogłoszony w Polsce Rokiem Prymasa Stefana Wyszyńskiego. W tym roku przypada 120. rocznica urodzin i 40. rocznica śmierci Prymasa Tysiąclecia.

Pray for peace!

 

Kromka Słowa!

 Zintegrowana baza tekstów papieskich:

* [Jan Paweł II: Przemówienia i orędzia]

Pontifex_pl


Śledź na bieżąco nauczanie papieskie na wiara.pl.
U mnie dział: papieska inspiracja.

Papieski twitter

Świętość nie oznacza robienia nadzwyczajnych rzeczy, ale jest robieniem tych zwyczajnych z miłością i wiarą. Holiness doesn’t mean doing extraordinary things, but doing ordinary things with love and faith. (5.12.2013)


Pan mój i Bóg mój

Biblia


Rok Rodziny Amoris Laetitia
2021-2022

Rok Św. Jakuba

Rok św. Józefa

 
Parafia św. Mikołaja w Grójcu


- materiały dodatkowe

Dowiedz się! Co oznacza ΦΩΣ-ΖΩΗ? Czym jest Ruch "Światło-Życie".

oraz jego gałąź rodzinna Domowy Kościół

a także dzieło Krucjata Wyzwolenia Człowieka ?

 Ks. Franciszek Blachnicki
 

 Ks. Wojciech Danielski

    

Odwiedza nas 83 gości oraz 0 użytkowników.

Odsłon artykułów:
7898597
     

Zabrania się kopiowania i rozpowszechniania materiałów znajdujących się na tmoch.net (szczególnie autorskich grafik i fotografii) bez zgody właściciela witryny. Niniejsza witryna jest w ciągłym rozwoju; strony są dodawane, modyfikowane i... czasami niektóre usuwane. Czasem pozwalam sobie modyfikować, poprawiać bądź uaktualniać już istniejące notki. Taki już jestem :)  Aby wesprzeć dzieło ewangelizacyjne "tmoch.net", zobacz zakładkę "wsparcie" [->]. 

     
   
    Copyright © 2021 Jezus jest Panem! Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Strona istnieje od: 10.04.2001 r.