Medytacja na Święto Ofiarowania Pańskiego (2 lutego)

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: niedziela, 01, luty 2026 00:49

Lumen ad revelatiónem géntium:
et glóriam plebis tuæ Israel.

W 2 lutego w Kościele obchodzimy Święto Ofiarowania Pańskiego czyli Matki Bożej Gromnicznej. Tego dnia przeżywamy też Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony w 1997 r. przez papieża Jana Pawła II.

Wspominamy wtedy wydarzenie, kiedy Maryja z Józefem przynoszą do Świątyni małego Jezusa, aby Go ofiarować Bogu (Łk 2, 22-38). Na pamiątkę ocalenia pierworodnych podczas wychodzenia z niewoli egipskiej każdy syn pierworodny u Żydów był uważany za własność Jahwe. 40 dni po urodzeniu należało zanieść go do świątyni i złożyć w ręce kapłana, a następnie wykupić za 5 syklów czyli równowartość 5 dni pracy (Wj 13, 2.12-15). Z obrzędem tym łączył się również drugi obrzęd: oczyszczenia matki dziecka. Składano wtedy ofiarę z baranka i gołębia - chyba, że ubóstwo nie pozwalało na taką ofiarę, wtedy składano dwa gołębie (Kpł 12,6-8). Maryja i Józef byli ubodzy skoro złożyli w ofierze dwa gołębie.

 Na początku warto zadać sobie pytanie. Po co ja przychodzę do świątyni, do kościoła? Czy, aby na pewno dla Boga? Czego uczy mnie Symeon: zaufania Bogu, aby być sprawiedliwym, relacji z Duchem Świętym? Dzisiejsze święto zatrzymuje nas przy takich słowach jak: wdzięczność, ufność, moc Boża, oczyszczenie, wsparcie, przyjście z pomocą. Ofiarować się Bogu to wejść w więź umacniającą miłość. Bardzo takiej decyzji potrzebujemy, aby głęboko wierzyć. Dziś Jezus jest darem uświęcającym nas.

Minęło 40 dni od Bożego Narodzenia.  Czy i jak żyje tajemnicą wcielenia? 

"On wziął Je w objęcia, błogosławił Boga" - taka jest radość Symeona, który widzi wypełnienie się jego najskrytszego pragnienia. Wyczekiwał on pociechy Izraela i doświadczył spotkania ze światłością prawdziwą, która oświeca każdego, gdy przychodzi na świat. Tą prawdziwą światłością jest Jezus - wcielono Słowo Boga. Ale jest On też tym światłem, które oświeca koniec ludzkiego życia. Jest Alfą i Omegą, Początkiem i Końcem. On jest obecny w swoim Kościele, szczególnie w Eucharystii. Warto się dziś zapytać o źródło mojej nadziei na życie wieczne oraz o moją osobistą relację z Jezusem. Czy Jezus jest dla mnie źródłem wszelkiej pociechy? Czy moje serce odkrywa radość w spotkaniu z Nim? To pytanie tak naprawdę dotyczy mojej wierności łasce chrztu. Czy pozwalam Jezusowi-Światłu przenikać wszelkie moje ciemności i mroki? Symeon dodatkowo pokazuje nam, że jeśli pozwolimy prowadzić się natchnieniom Ducha Świętego, to spotkamy Pana. Każdy z nas przez chrzest stał się świątynią Pana, niech więc otworzą się podwoje naszego serca, aby mógł wkroczyć w nasze życie Król Chwały. Abyśmy nie chodzili w ciemnościach, ale mieli światło życia i dla tego świata byli świadkami Jezusa - światłości świata. Teraz Mój Władco, Królu Chwały, napełnij moja codzienność swoją obecnością, niech w moim sercu zagości pokój. Niech Twoja obecność rozpromieni mnie - oświeć mnie!

#MODLITWA: "Wszechmogący, wieczny Boże, Twój Jednorodzony Syn, który przyjął nasze ludzkie ciało, został w dniu dzisiejszym przedstawiony w świątyni, † pokornie Cię błagamy, * spraw, abyśmy mogli stanąć przed Tobą z czystymi sercami. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków". #Amen.

Ze mojego internetowego modlitewnika: [Litania na święto N.M.P.Gromnicznej (2.02)] oraz ze starych modlitewników [Modlitwy do Matki Boskiej Gromnicznej].

  Ofiarowanie Pańskie: Chrystus opromienia swym światłem nasze życie i śmierć. Komentarze do liturgii i modlitwa wiernych. (liturgia.wiara.pl, 30.01.2023)

PREFACJA O OFIAROWANIU PAŃSKIM
Misterium ofiarowania Pańskiego

Następującą prefację odmawia się w święto Ofiarowania Pańskiego.

K. Pan z wami.
W. I z duchem twoim.
K. W górę serca.
W. Wznosimy je do Pana.
K. Dzięki składajmy Panu Bogu naszemu.
W. Godne to i sprawiedliwe.

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, *Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże.
Dzisiaj Maryja Dziewica przyniosła do świątyni * Twojego Przedwiecznego Syna, * a Duch Święty ogłosił przez usta Symeona, * że jest On chwałą Twojego ludu i światłem narodów.
My także radujemy się ze spotkania ze Zbawicielem * i razem z Aniołami i Świętymi * wychwalamy Ciebie, wołając:

Święty, Święty, Święty, Pan Bóg Zastępów. * Pełne są niebiosa i ziemia chwały Twojej. * Hosanna na wysokości. *Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie. * Hosanna na wysokości.
Kategoria: Prefacje

INFO: święto Ofiarowania Pańskiego i Dzień Życia Konsekrowanego

2 lutego Kościół katolicki obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego. Czyni to na pamiątkę ofiarowania przez Maryję i Józefa ich pierworodnego syna, Jezusa, w świątyni jerozolimskiej. W polskiej tradycji jest to też święto Matki Bożej Gromnicznej. 2 lutego przypada także Dzień Życia Konsekrowanego. Siostry i bracia zakonni, podobnie jak Jezus w świątyni Jerozolimskiej, ofiarowują swoje życie na wyłączną służbę Bogu.

Przed 1969 r. na Zachodzie święto Ofiarowania Pańskiego znane było jako Święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. Po soborze zmieniono nazwę, żeby ukazać chrystocentryczne znaczenie uroczystości. W Polsce od gromnic święconych tego dnia przyjęła się nazwa „Matki Boskiej Gromnicznej”.

Święto Ofiarowania Pańskiego przypada czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu. Jest to pamiątka ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania przez Matkę Bożą obrzędu oczyszczenia.

Według Ewangelii Jezus, zgodnie z prawem żydowskim, jako pierworodny syn był ofiarowany Bogu w świątyni jerozolimskiej. Wtedy też starzec Symeon wypowiedział proroctwo nazywając Jezusa „światłem na oświecenie pogan i chwałą Izraela”. Dlatego święto to jest bogate w symbolikę światła.

Na pamiątkę ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej każdy pierworodny syn u Żydów był uważany za własność Boga. Dlatego czterdziestego dnia po jego urodzeniu należało zanieść syna do świątyni w Jerozolimie, złożyć go w ręce kapłana, a następnie wykupić za symboliczną opłatą. Równocześnie z obrzędem ofiarowania i wykupu pierworodnego syna łączyła się ceremonia oczyszczenia matki dziecka. Z tej okazji matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka, a jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo – przynajmniej ofiarę z dwóch synogarlic lub gołębi. Fakt, że Maryja i Józef złożyli synogarlicę, świadczy, że byli bardzo ubodzy.

Święto Ofiarowania Pana Jezusa należy do najdawniejszych, gdyż było obchodzone w Jerozolimie już w IV w., a więc zaraz po ustaniu prześladowań. Dwa wieki później pojawiło się również w Kościele zachodnim. W Jerozolimie odbywały się – zazwyczaj nocą – uroczyste procesje ze świecami.

Według podania, procesja z zapalonymi świecami była znana w Rzymie już w czasach papieża św. Gelazego w 492 r. Od X w. upowszechnił się obrzęd poświęcania świec, których płomień symbolizuje Jezusa – Światłość świata, Chrystusa, który uciszał burze, był, jest i na zawsze pozostanie Panem wszystkich praw natury. Momentem najuroczystszym apoteozy Chrystusa jako światła, który oświeca narody, jest podniosły obrzęd Wigilii Paschalnej – poświęcenie paschału i przepiękny hymn Exsultet.

W Rzymie w tym dniu odbywała się najstarsza maryjna procesja, której uczestnicy nieśli zapalone świece.

Prawdopodobnie ta procesja do największego sanktuarium rzymskiego – bazyliki Matki Bożej Większej – nadała świętu Pańskiemu charakter maryjny, który z wolna zaczął przeważać. Przypuszcza się, że już w VI w. celebrowano je w Konstantynopolu, w którym zwrócono też większą uwagę na maryjny charakter święta.

Od X w. – jak już wspomnieliśmy – pojawia się obrzęd poświęcenia świec, który jeszcze podkreśla i ubogaca symbolikę światła. Nawiązuje ona bezpośrednio do wielkanocnego paschału, który wyraża zwycięstwo nad śmiercią, grzechem i szatanem. Ofiarowanie Jezusa oznacza początek nowego przymierza i nowego kapłaństwa, w którym Syn Boży sam jest Świątynią, Kapłanem i Ofiarą. Treść tego święta podkreśla zamierzoną przez Boga powszechność zbawienia, które ma objąć nawet pogan.

Matki Bożej Gromnicznej

W Polsce święto ma charakter zdecydowanie maryjny – stąd nazywane jest świętem Matki Bożej Gromnicznej. Nazwa pochodzi od gromów, przed którymi strzec miały stawiane podczas burzy w oknach zapalone świece.

W kościele dokonuje się poświecenia gromnic przyniesionych przez wiernych. Liturgię tego święta rozpoczyna obrzęd błogosławienia świec i procesja z nimi na uroczyste sprawowanie Eucharystii. Kapłan wypowiada słowa modlitwy, w której prosi, aby „wszyscy, którzy zgromadzili się w tej świątyni z płonącymi świecami, mogli kiedyś oglądać blask chwały Chrystusa”.

Gromnice te, jak wskazuje stara modlitwa na ich poświęcenie, miały być wykonane z pszczelego wosku. W różnych regionach były one różnie przystrajane. Podczas Mszy trzymano je zapalone, często starano się je z tym poświęconym ogniem donieść do domu. Tam gospodarz błogosławił nimi dobytek, a dymem robił krzyżyk nad drzwiami i oknami, modląc się o ochronę przed wszelkimi niebezpieczeństwami.

Na znak zawierzenia Maryi w czasie klęsk, szczególnie podczas burzy, w domach i gospodarstwach, również zapala się gromnice. Jako gromnice służą też świece chrzcielne, kiedy to w życie nowo ochrzczonej osoby wkracza światło wiary, która prowadzi przez życie. Pobłogosławione 2 lutego świece podaje się też umierającym.

Ze świętem Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny (a nie liturgiczny – ten skończył się świętem Chrztu Pańskiego) okres Bożego Narodzenia. Święto zamyka więc cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Liturgia po raz ostatni w tym roku ukazuje nam Chrystusa-Dziecię.

Dzień Życia Konsekrowanego

2 lutego przypada w Kościele katolickim także Dzień Życia Konsekrowanego, który ustanowił w 1997 r. papież św. Jan Paweł II, stwarzając okazję do głębszej refleksji całego Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu. Siostry i bracia zakonni, a także członkowie instytutów świeckich, stowarzyszeń życia apostolskiego, pustelnicy, dziewice i wdowy podobnie jak Jezus w świątyni Jerozolimskiej, ofiarowują swoje życie na wyłączną służbę Bogu.

za: KAI

Na dodatek coś z archiwum, bez przekonania (miałem skasować), z odczuwalnymi mdłościami, ale czasem potrzeba ...

Ruch Światło-Życie (zwany przez niektórych *****-****) zwraca uwagę na szczególną wymowę tego święta. Przeżywa je jako Dzień Światła. W Krościenku błogosławi się tego dnia świece na rekolekcje wakacyjne, które później przekazywane są poszczególnym diecezjom na Centralnej Oazie Matce w Krościenku, a w diecezji przekazywane są poszczególnym oazom średnim na Diecezjalnej Oazie Matce. Dzień Światła to również przejście od postoazy do preoazy tzn. przesunięcie akcentów w formacji rocznej. Kończy się czas, w którym głównie wspomina się przeżycia oaz rekolekcyjnych z poprzedniego roku, a rozpoczyna się czas intensywnego przygotowania do oaz wakacyjnych w tym roku.

Ta zmiana akcentów powinna być widoczna w formacji rocznej. Konkretnie wyrażać się to powinno w intensywnym przygotowywaniu diakonii poszczególnych oaz wakacyjnych, deklarowaniu uczestników na jakie rekolekcje i kiedy wyjeżdżają w wakacje. Każdy uczestnik Ruchu Światło-Życie powinien zadać sobie pytanie: gdzie jadę w tym roku na rekolekcje? Każdy animator powinien w swojej grupie (dziecięcej, młodzieżowej, studenckiej, dorosłych, małżeńskiej i rodzinnej) zadawać uczestnikom pytanie: Gdzie jedziesz na rekolekcje?

„Święto Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni obchodzimy w naszym Ruchu jako Dzień Światła. [..] To właśnie wtedy poświęcane są świece oazy danego roku. Wyobrażają one Chrystusa, Światłość świata, który przychodzi do nas jako światłość na oświecenie naszego życia.. Od tego dnia nasze myśli, nasze plany, przygotowania skierowane są do wielkiego przeżycia Oazy Żywego Kościoła danego roku [..]. Treść liturgiczna tego święta wiąże się głęboko z charyzmatem z naszego Ruchu. Zawiera, jak gdyby w zalążku, te wszystkie elementy, które później wchodzą do naszych oaz rekolekcyjnych. [..] Symeon otwiera pochód tych niezliczonych ludzi, którzy także będą otrzymywali Ducha Świętego, aby w tym Duchu Świętym przez wiarę rozpoznać i przyjąć Jezusa Chrystusa Mesjasza Pańskiego, Boga i Człowieka, Zbawiciela. Ile razy przychodzimy do kościoła, zwłaszcza żeby uczestniczyć w ofierze Mszy świętej, tyle razy dokonuje się tajemnica spotkania naszego z Jezusem Chrystusem w Duchu Świętym. Cała oaza w całym swoim programie jest na to ukierunkowana, żeby dokonało się spotkanie uczestnika oazy z Bogiem Ojcem przez Chrystusa w Duchu Świętym, i żeby dokonało się spotkanie z innymi, z braćmi w tej oazowej wspólnocie, która ma się stać przeżyciem tajemnicy Kościoła, Kościoła-Wspólnoty". - (Ks. F. Blachnicki, Carlsberg 1986)