Pragnienie Boga. /Przez świętego Augustyna/

Kategoria: Stare modlitewniki

Utworzono: niedziela, 06, lipiec 2025 16:58

Pragnienie Boga.
/Przez świętego Augustyna/

Wzbudź we mnie o Boże, żywe pragnienie, niech raczej o wszystkim, niżeli o Tobie zapomnę. Daj gorliwą miłość, która by skłonność do złego przytłumiła i osłabiła. Niech mnie grzech nie zwalczy, niech moje oko nie szuka, a serce zawsze tern gardzi, co przewinienie i żal za sobą pociąga. Daj Izy oku i dar ręce dla potrzebującego, którego mi przysyłasz. Dopomóż mi poskramiać namiętności i wstrzymywać skłonności. Wzmocnij duszę moją, aby dla miłości Twojej największe znosiła trudy i przykrości, żeby się zrzekła, co jest przyjemnego, skoro jest niesłuszne. Daj mi żywa wiarę i nadzieję nie chwiejącą się. Umysł mój niech się nie przywiązuje do rzeczy przemijających. Niech umiarkowanie moją będzie cnotą, i z umiarkowaniem niech ziemskich rzeczy używam. Serce moje niech się odzwyczai od miękkości i rozkoszy, przestanie na koniecznym i niech to będzie moim usiłowaniem.
Dalekie niech będą ode mnie: porozumienie, chytrość, przebiegłe pochlebstwo, zakamieniałość, skąpstwo, zazdrość, gniew i zemsta. Powolność niech mi będzie właściwą. Ustąpię, gdzie będę powinien, wybaczę, kiedy mnie obrażą, dobrem za zło oddam, zawsze podług prawdy postępując, chroniąc się i unikając zbrodni. Serce moje niech będzie gotowe na zawołanie powinności i cnoty: niech z ochotą wykonywa czego wymagają, niech szanuje, co Ty, o Boże pochwalasz, a odrzuca, czego Ty nienawidzisz.
Dzięki niech Ci mój umysł składa, kiedy mi się dobrze wiedzie, a kiedy mnie cierpieniem doświadczasz, daj, abym je spokojnym umysłem znosił i równie Ci za to dziękował. Niechaj w najtwardszym losie nie tracę wiary i zaufania w Twoją Opatrzność. Ziemia niech mi będzie prochem, czas momentem, a cel moich życzeń i usiłowali zbawienną nieśmiertelnością, a Ty, o Boże, bądź mi wieczną nagrodą.

za: Święć się imię Twoje (1894r.)