JEDNOŚĆ KOŚCIOŁA BOŻEGO

6. Pisząc do chrześcijan w Koryncie, Paweł kładzie nacisk na zasadniczą jedność Kościoła Bożego, niezrównaną organiczną jedność ciała ludzkiego w różnorodności jego członków.

Drodzy młodzi, to bezcenne doświadczenie jedności Kościoła w bogactwie jego różności przeżywacie, ilekroć gromadzicie się razem, zwłaszcza na sprawowaniu Eucharystii. Duch Święty nakłania ludzi do wzajemnego zrozumienia się i przyjęcia, do uznania się za dzieci Boże i za braci w drodze do tego samego celu, życia wiecznego, do rozmawiania tym samym językiem pomimo różnic kulturowych i rasowych.

Aktywnie i wielkodusznie uczestnicząc w życiu parafii, ruchów i stowarzyszeń, doświadczycie, jak charyzmaty Ducha będą wam pomagać w spotkaniu z Chrystusem, pogłębieniu zażyłości z Nim, w przeżywaniu i rozkoszowaniu się kościelną jednością.

Gdy mówimy o jedności, z bólem wspominamy obecną sytuację podziału między chrześcijanami. Dlatego właśnie ekumenizm stanowi jedno z priorytetowych i najpilniejszych zadań wspólnoty chrześcijańskiej: U schyłku obecnego tysiąclecia Kościół powinien zwrócić się z jeszcze żarliwszym błaganiem do Ducha Świętego, prosząc Go o łaskę zjednoczenia chrześcijan. [.] Wszyscy jednak jesteśmy świadomi, że osiągnięcie tego celu nie może być owocem wyłącznie ludzkich wysiłków, choć są one nieodzowne. Jedność jest w ostateczności darem Ducha Świętego. [.] Koniec drugiego milenium wzywa nas wszystkich do rachunku sumienia, a także do stosownych poczynań ekumenicznych" (Tertio Millennio Adveniente, 34). Również wam, drodzy młodzi powierzam tę troskę, tę nadzieję jako zaangażowanie i jako zadanie.

Duch Święty pobudza nadto misję ewangelizacyjną Kościoła. Przed wniebowstąpieniem Jezus powiedział Apostołom: Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi" (Dz 1, 8). Od tego czasu z pobudki Ducha Świętego uczniowie Jezusa nadal są obecni na drogach świata, by głosić wszystkim ludziom Słowo, które zbawia. Pośród sukcesów i upadków, pośród wielkości i nędzy, dzięki mocy Ducha, który działa w słabości ludzkiej, Kościół odkrywa cały zakres i odpowiedzialność swej powszechnej misji. Żeby móc ją spełnić, zwraca się także do was, do waszej wielkoduszności i waszej uległości Duchowi Bożemu.

STAWAĆ SIĘ ŚWIĘTYM

7. Dar Ducha aktualizuje i umożliwia wszystkim pełnienie dawnego przykazania Boga dla swego ludu: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan Bóg wasz" (Kpł 19, 2). Stanie się świętym wydaje się celem trudnym do osiągnięcia, zastrzeżonym dla wyjątkowych osób, albo dla tych, którzy chcą pozostać na marginesie życia i kultury swoich czasów. Stanie się świętymi jest natomiast darem i zadaniem zakorzenionym w chrzcie i bierzmowaniu, powierzonym wszystkim w Kościele, w każdym czasie, jest darem i zadaniem świeckich jak i osób zakonnych, kapłanów, dotyczącym sfery prywatnej jak i zaangażowania publicznego, w życiu poszczególnych osób, jak i rodzin i wspólnot.

Lecz w ramach tego wspólnego powołania, które wzywa wszystkich, by nie dostosowywali się do świata, lecz do woli Bożej (por. Rz 12,2), istnieją różne stany życia i różnorodne powołania i posłannictwa.

Dar Ducha leży u podstaw każdego powołania. Tkwi u korzeni kapłaństwa służebnego biskupa, prezbitera, diakona, którzy są w służbie życia kościelnego. On kształtuje i przysposabia ducha powołanych do życia o szczególnym poświęceniu, upodobniając ich do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego. Z tego samego Ducha, który przez sakrament małżeństwa obejmuje i uświęca związek małżonków, czerpie siłę i oparcie posłannictwa rodziców powołanych do tworzenia rodziny, pierwszej i podstawowej komórki Kościoła. Darem Ducha Świętego karmią się liczne inne posługi - wychowania chrześcijańskiego i katechezy, opieki nad chorymi i ubogimi, promocji ludzkiej i praktyki miłosierdzia - zwrócone ku budowaniu i ożywianiu wspólnoty. W istocie wszystkim objawia się Duch dla wspólnego dobra" ( 1 Kor 12, 7).

BĄDŹCIE GOTOWI ODPOWIEDZIEĆ PANU, KTÓRY WAS WZYWA

8. Jest więc niezbywalnym obowiązkiem każdego szukanie i rozpoznawanie dzień po dniu drogi, na której Pan pozwala osobiście się spotkać. Drodzy przyjaciele, postawcie sobie poważne pytanie o swoje powołanie i bądźcie gotowi odpowiedzieć Panu, który was wzywa do zajęcia miejsca, przygotowanego wam od wieków.

Doświadczenie poucza, że w tym dziele rozpoznawania wielce pomocna jest postać kierownika duchowego: wybierzcie sobie osobę kompetentną i poleconą przez Kościół, która by was słuchała i towarzyszyła wam w drodze życia, która byłaby u waszego boku w momencie trudnych wyborów a także w chwilach radosnych. Kierownik duchowy pomoże wam rozpoznać natchnienia Ducha Świętego i czynić postępy na drodze wolności: wolności, którą zdobywa się przez walkę duchową (por. Ef 6, 13-17), którą żyje się ustawicznie i wytrwale.

Wychowanie do życia chrześcijańskiego nie ogranicza się do sprzyjania rozwojowi wewnętrznemu jednostki, chociaż wprowadzenie do życia w gruntownej i regularnej modlitwie pozostaje zasadą i podstawą budowli. Zażyłość z Panem, kiedy jest autentyczna, w sposób konieczny prowadzi do myślenia, wyboru i działania tak, jak myślał, wybierał i działał Chrystus, oddając się do Jego dyspozycji, by kontynuować zbawcze dzieło.

Życie duchowe", które styka nas z miłością Bożą i rysuje w chrześcijaninie obraz Jezusa, może przynieść lekarstwo na chorobę naszego wieku, nadmiernie rozwiniętego w technicznej racjonalności a niedorozwiniętego w postawie wobec człowieka, wobec jego oczekiwań, wobec jego tajemnicy. Pilną rzeczą jest odbudowanie wewnętrznego wszechświata, inspirowanego i podtrzymywanego przez Ducha Świętego, karmiącego się modlitwą i nastawionego na działanie tak, aby był dostatecznie mocny i mógł oprzeć się różnorakim sytuacjom, w których raczej wypada zachować wierność danemu planowi aniżeli dostosowywać się do obecnej mentalności.

OBLUBIENICA DUCHA ŚWIĘTEGO

9. W odróżnieniu od uczniów Maryja nie czekała na Zmartwychwstanie, by móc żyć, modlić się i działać w pełni Ducha. Magnificat wyraża całą modlitwę, całą żarliwość misyjną, całą radość w Kościele Zmartwychwstania i Zielonych Świątek (por. Łk 1, 46-55).

Kiedy, posuwając do końca logikę swojej miłości, Bóg przyjął w chwale nieba Maryję z ciałem i duszą, spełniła się ostateczna tajemnica: Ona, którą ukrzyżowany Jezus dał za Matkę umiłowanemu uczniowi (por. J 19, 26-27), odtąd żyje po macierzyńsku obecna w sercu Kościoła przy każdym z uczniów swego Syna i w sposób wyjątkowy uczestniczy w wiecznym wstawiennictwie Chrystusa dla zbawienia świata.

Jej, Oblubienicy Ducha Świętego, powierzam przygotowanie i obchody XIII Światowego Dnia Młodzieży, który tego roku przeżyjecie w kościołach lokalnych, przy swoich Pasterzach.

Do Niej, Matki Kościoła, wraz z wami zwracam się słowami świętego Ildefonsa z Toledo:

Proszę Cię, proszę, o Najświętsza Panno,
bym od tegoż Ducha otrzymał Jezusa,
przez któregoś sama Jezusa zrodziła.

Niech Jezus przyjmie moją duszę
za sprawą tegoż Ducha, przez którego Twoje ciało
poczęło samego Jezusa.

Obym kochał Jezusa w tym samym Duchu, 
w którym Ty Go wielbisz jako Pana
i oglądasz Go jako Syna"
(De virginitate perpetua Sanctae Mariae, XII: PL 96, 106).

Wszystkim z serca błogosławię

Watykan, 30 listopada 1997, pierwsza niedziela Adwentu
Joannes Paulus PP. II