Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych -  osiągniesz zbawienie.
Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. (Rz 10,8-13)

Czym jest dla mnie diakonia ewangelizacji?

Czym jest diakonia ewangelizacji?  Czyli diakonie ewangelizacji Ruchu Światło-Życie o sobie i swojej misji w świetle tego, co można zaleźć na ich stronach  internetowych.

O ewangelizacji powstało wiele poważnych opracowań i dokumentów, jak choćby Evangelii Nuntiandi Pawła VI czy Evangelii Gaudium papieża Franciszka. Cenną pomocą są również opracowany przez ks. Blachnickiego podręcznik „Rekolekcje ewangelizacyjne” z bardzo cennym wstępem, czy konferencje ks. Blachnickiego o ewangelizacji wydane w dwóch książkach: „Została nam powierzona Ewangelia” oraz „Uwierzyliśmy miłości i o niej świadczymy”. Pewną pomocą może być też e-teczka, którą można pobrać z warszawskiej strony diakonii ewangelizacji[1]. Dlatego w tym miejscu nie będę się za bardzo zagłębiał w to zagadnienie – zwyczajnie odsyłam do ich lektury. Chciałbym natomiast zebrać w jedno to, co diakonie ewangelizacji mówią same o sobie i jak widzą swoje miejsce w dziele ewangelizacji, które podejmuje Kościół.

 

Ruch Światło-Życie w roku 1978 określił siebie jako ruch ewangelizacyjny, który od ewangelizacji rozpoczyna formację swoich uczestników, zaś głoszenie Dobrej Nowiny o Jezusie Chrystusie czyni swoim głównym zadaniem.

 

„Specyficznym charyzmatem i powołaniem Ruchu Światło-Życie w Kościele w Polsce i jego szczególną służbą jest stawanie się ruchem ewangelizacyjnym oraz zaczynem i narzędziem ewangelizacji, szczególnie przez zaszczepienie wspólnotom lokalnym i środowiskom duszpasterskim dynamiki ewangelizacyjnej oraz skutecznych metod i środków ewangelizacji. Ponieważ Ruch Światło-Życie jest Ruchem formacyjnym, którego celem jest doprowadzenie do dojrzałości chrześcijańskiej ludzi każdego wieku i stanu, wypełnia on swoje powołanie ewangelizacyjne przez samą wierność swojemu charyzmatowi. Innymi słowy ewangelizacja jest naturalną konsekwencją i owocem realizacji programu formacyjnego Ruchu a zarazem jedyną weryfikacją i sprawdzianem autentyzmu tej formacji” [2].

 

No właśnie: „Ewangelizacja jest naturalną konsekwencją i owocem realizacji programu formacyjnego ruchu a zarazem jedyną weryfikacją i sprawdzianem autentyzmu tej formacji”. To jedno zdanie jest (powinno być) pierwszym w naszym oazowym rachunku sumienia. Kiedy bowiem zastanawiamy się jaki jest cel formacji w Ruchu, to widzimy, że takim owocem ma stać się ewangelizacja – czyli ten cel, jaki jest najważniejszy dla całego Kościoła. Szczególnie to wezwanie odbieramy jako członkowie Ruchu Światło-Życie, wprowadzając w swoje życie Drogowskazy Nowego Człowieka. Opracowany w latach 80-tych program Wielkiej Ewangelizacji (Ad Christum Redemptorem) zakładał ożywienie wiary poprzez ewangelizację we wszystkich parafiach. Dziś podjęcie tego dzieła jest znowu aktualne.

 

 

 

Czym jest diakonia ewangelizacji?

 

Rezultatem tej formacji podstawowej członków Ruchu powinna być świadomość odpowiedzialności za sprawy Kościoła i świata, która wyraża się w podejmowaniu służby (diakonii) na rzecz Ruchu i wspólnot lokalnych. Osoby podejmujące posługę w Ruchu określa się mianem Diakonii Ruchu Światło-Życie. Różne dziedziny działalności Ruchu rodzą potrzebę powstawania na każdym szczeblu terytorialnym diakonii podejmujących posługę na rzecz jedności, ewangelizacji, miłosierdzia, wyzwolenia, życia, deuterokatechumenatu, oaz rekolekcyjnych, Domowego Kościoła, liturgii, modlitwy, wspólnot lokalnych oraz innych. Posługa diakonii ewangelizacji jest odpowiedzią daną Jezusowi na nakaz misyjny - „Idźcie i czyńcie uczniów”. Nakaz ten zawsze pozostaje tak samo ważny i przynaglający, bo „miłość Chrystusa przynagla nas” a biada nam, gdybyśmy nie głosili Ewangelii. Założyciel oazy - ks. Franciszek Blachnicki podkreśla, że najważniejszym celem i zadaniem tej diakonii jest: „Doprowadzić do osobistego przyjęcia Chrystusa jako swojego Pana i Zbawiciela”, tak aby osoba zaprosiła Jezusa do swego serca i życia. Bo jak się okazuje, "wielu nawet praktykujących chrześcijan i katolików wymaga ewangelizacji, albowiem brak im jeszcze fundamentu osobistego kontaktu z Chrystusem”[3]. Zadanie ewangelizacji dotyczy każdego ucznia Chrystusa, który w swoim życiu osobiście przyjął Jezusa - Pana i Zbawiciela.

 

Ks. Franciszek Blachnicki w podręczniku "Rekolekcje ewangelizacyjne" tak pisał o zespole (diakonii) ewangelizacji:

"Ewangelizacja powinna ukazać ludziom należącym do różnych społeczności nowy typ społeczności. Powinna ukazać wspólnotę ludzi nic podzielonych, choć pochodzących z różnych grup i żyjących aktualnie w najprzeróżniejszych grupach społecznych. Ewangelizacja powinna ukazać możliwość istnienia wspólnoty ludzi budowanej nie na pragnieniach i celach ludzkich, ale na poczuciu przynależności do jedynego Boga i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Zespół ewangelizacyjny powinien ujawnić się jako nowy typ wspólnoty ludzi, wspólnoty, która powstała nie w wyniku ludzkich zabiegów, ale w wyniku ludzkiego podporządkowania się Ewangelii Jezusa Chrystusa. Wspólnota ewangelizacyjna powinna się ukazać jako wspólnota wypełniająca Jego misję, jako wspólnota świadoma tego, że wypełnia zadanie głoszenia Ewangelii. Zespół ewangelizacyjny powinien się ujawnić jako wspólnota przyjmująca i głosząca zbawienie darowane przez Boga, który jest miłością, wszystkim ludziom, których grzech odłączył od miłości Boga.

 

Ewangelizacja powinna się stać wyraźnym wezwaniem ku wejściu do nowej wspólnoty, którą jest Kościół. Ewangelizacja powinna też ukazać wchodzącym do wspólnoty Kościoła zobowiązania wynikające z tego faktu: być więc członkiem Kościoła oznacza przede wszystkim podjąć zadanie i odpowiedzialność wobec wszystkich grup, społeczności i wspólnot, do których człowiek należy, począwszy od własnej rodziny. Z drugiej strony ewangelizacja powinna być objawieniem Kościoła, wspólnoty wypełniającej misyjne posłannictwo przez wszystkich swoich członków, którzy czynią to poprzez urzędy i charyzmaty. W wyniku ewangelizacji człowiek powinien zapragnąć wejścia do nowej wspólnoty. Zespół ewangelizacyjny musi więc ujawnić się jako cząstka, i to bardzo dojrzała, tej wspólnoty".

 

Wspólne zatem dla diakonii ewangelizacji powinno być zakorzenienie w charyzmacie Ruchu i w Kościele. Każdy zanim stanie się świadkiem Jezusa powinien być uczniem, który spotkał Zmartwychwstałego i odpowiedział miłością na Jego miłość. Doświadczenie wspólnoty (zakorzenienie w Kościół, Ruch, wspólnotę lokalną) – a nie tylko grupy zadaniowej – jest tu niezwykle potrzebne. Każdy ochrzczony, a tym bardziej każdy uczestnik Ruchu Światło-Życie, wezwany jest do ewangelizacji, czyli do dzielenia się Ewangelią. Dlatego pierwszym błędnym patrzeniem na diakonię, jest traktowanie jej jako wyłącznej grupy, która ma ewangelizować.

 

Ks. Franciszek Blachnicki w podręczniku "Rekolekcje ewangelizacyjne" na pytanie "Kto może być członkiem zespołu ewangelizacyjnego?" daje następującą odpowiedź:

„Obowiązuje tu najpierw zasada: nemo dat, quod  non habet – nikt nie może dać tego, czego nie posiada! Członek diakonii powinien mieć za sobą doświadczenie osobistego spotkania z Chrystusem jako swoim Zbawcą i Panem, musi mieć w sobie nowe życie w Duchu Świętym, aby móc w tym Duchu dać świadectwo i w ten sposób zaprosić do Jezusa innych. Musi miłować Chrystusa i braci na tyle, by podjąć misję w służbie Ewangelii i zbawienia. Musi być człowiekiem wiary, zawierzenia i modlitwy, który nie opiera się na sobie, ale na mocy Ducha Świętego.

Nie jest jednak wymagane, aby kandydat na członka zespołu ewangelizacyjnego posiadał powyższe przymioty od razu na początku w stopniu pełnym i doskonałym. Może on wzrastać w nich w trakcie przygotowywania ewangelizacji”.

 

W praktyce do diakonii ewangelizacji mogą należeć osoby po I stopniu ONŻ (Oazy Nowego Życia). Służyć można: modlitwą, śpiewem, pomocą organizacyjną i techniczną. W większości diakonii po ONŻ II osoby rozeznające swoje miejsce w Ruchu mogą podjąć się współodpowiedzialności za DDE stając się jej członkiem. Takie członkostwo zakłada: odkrywanie i pełnienie woli Ojca – wsłuchiwanie się w Jego wezwanie; osobistą formację członków diakonii i formację ewangelizatorów; wspólne spotykania ze Słowem Bożym i wspólną modlitwę; zapalanie innych do dzieła ewangelizacji czy wreszcie dbanie o ten etap formacji jaki obejmuje ewangelizację oraz organizowanie wyjść ewangelizacyjnych. Członkowie diakonii stale formują się – zarówno poprzez formację osobistą  i rozważanie Słowa Bożego, jak również poprzez miesięczne spotkania formacyjne. Takie spotkanie z reguły składa się z czterech części: modlitwy, dzielenia się (Słowem Bożym i życiem), części formacyjnej i organizacyjnej. Rozwojowi diakonii sprzyjają indywidualne zaproszenia i Duch Święty pobudzający konkretne osoby do ewangelizacji.

 

Jaki jest cel istnienia diakonii ewangelizacji?

 

Po pierwsze głoszenie Dobrej Nowiny (kerygmatu) poprzez organizowanie różnego rodzaju akcji, spotkań, a także rekolekcji parafialnych mających na celu dotarcie z Ewangelią do rozmaitych środowisk. Po drugie reewangelizacja i wszczepianie nowego ducha w istniejące struktury parafialne. Po trzecie modlitwa w intencji ewangelizacji. Diakonia ewangelizacji ze swej natury poszukuje i wykorzystuje różne formy ewangelizacji (w tym środki multimedialne) oraz uczy się nimi posługiwać tak, aby głoszenie innym Dobrej Nowiny było jak najbardziej owocne. Ściśle współpracuje też z innymi diakoniami – szczególnie modlitwy i wyzwolenia - beż których nie byłoby owocnej ewangelizacji.

 

Ogólnie działalność diakonii ewangelizacji ( wg schematu zaczerpniętego ze strony DE przemyskiej[4]) obejmuje trzy dziedziny:

1)  modlitwa - indywidualna i wspólnotowa:

  • uwielbienie Boga Ojca i Jego Syna Jezusa, naszego Pana i Zbawiciela,
  • wsłuchiwanie się w Boże Słowo (Namiot Spotkania),
  • prośba o Ducha Świętego i Jego dary,
  • modlitwa wstawiennicza za dzieło ewangelizacji i za członków wspólnot

2)  formacja - ewangelizacyjna we wspólnocie:

  • udział w ORAE (Oazie Rekolekcyjnej Animatorów Ewangelizacji),
  • udział w rekolekcjach, kursach i warsztatach ewangelizacyjnych,
  • spotkania formacyjne DDE

3) misja - działania ewangelizacyjne według rozeznanych potrzeb, oczekiwań i możliwości - dla Ruchu Światło-Życie oraz Kościoła lokalnego - diecezji i parafii:

  • ewangelizacyjna formacja animatorów Ruchu - prowadzenie kursów i  rekolekcji (Oazy Ewangelizacji, ORAE)
  • misje i rekolekcje ewangelizacyjne parafialne i szkolne,
  • rekolekcje ewangelizacyjne dla przygotowujących się do bierzmowania
  • ewangelizacja uliczna,
  • animowanie spotkań i inicjatyw ewangelizacyjnych,
  • ewangelizacja indywidualna w swoim środowisku i przy innych okazjach.

 

Ważnym więc motywem istnienia i działania diakonii ewangelizacji jest troska, aby inicjatywy i działania ewangelizacyjne były jak najlepiej zorganizowane i koordynowane. W podręczniku "Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem" ks. Blachnicki wyraził to w słowach:

„Owoce ewangelizacji zależą na pewno przede wszystkim od Ducha Świętego. Zaufanie Duchowi Świętemu i Jego mocy nie zwalnia nas jednak od wysiłku zrobienia wszystkiego, co dyktuje nam rozum, doświadczenie i nauka w zakresie dobrej organizacji. W tym bowiem wyraża się nasz szacunek wobec Boga - Stwórcy natury, który jest tym samym Bogiem, od którego pochodzi porządek natury czyli łaski, która natury nie niszczy, lecz ją uszlachetnia”.

 

Jakie zatem zadania podejmują diakonie? Często są one tożsame z ewangelizacyjnym zaangażowaniem wspólnot Ruchu lub dotyczą formacji ewangelizatorów. Na stronach wymieniane są między innymi:  prowadzenie ewangelizacyjnych rekolekcji weekendowych; organizują akcje i wydarzenia ewangelizacyjne (na ulicach, rynkach miast, przystankach, koncertach) podczas, których pojawia się osobiste świadectwo oraz  głosi się kerygmat; modlitwa w intencji ewangelizacji; szkolenia z warsztatu Ewangelizacji; koordynacja/organizacja działań ewangelizacyjnych w diecezji, rejonach, wspólnotach; pobudzanie Ruchu w diecezji do ewangelizacji; organizowanie i prowadzenie rekolekcji dla animatorów ewangelizacji (ORAE); rekolekcje ewangelizacyjne dla całych parafii; ewangelizacja w szkołach; rozeznanie sytuacji w środowisku, które ma być ewangelizowane i opracowanie szczegółowego planu ewangelizacji; zachęcanie różnych ludzi, grup i wspólnot do modlitwy w intencji ewangelizacji („zaplecze” modlitewne); zachęcanie i zapraszanie do uczestnictwa w rekolekcjach ewangelizacyjnych przez osobiste rozmowy, które powinny przybierać już formę indywidualnej ewangelizacji; zapraszanie na ewangelizację przez afisze, ogłoszenia, listy; przyjmowanie przychodzących na ewangelizację, rozdawanie tekstów; przygotowanie liturgii i świadectwa na poszczególne dni rekolekcji ewangelizacyjnych; prowadzenie spotkań i rozmów z osobami zgłaszającymi się po każdym nabożeństwie ewangelizacyjnym; prowadzenie spotkań z grupami poewangelizacyjnymi; angażowanie się w dzieła proponowane przez Kościół; wymiana informacji i doświadczeń z innymi DDE.

 

Zasady funkcjonowania diakonii ewangelizacji?

 

We wszelkich zaangażowanych należy pamiętać o zasadach funkcjonowania diakoni: pomocniczości (zgodnie z nią zadania, które mogą być wykonane na niższym szczeblu odpowiedzialności, nie muszą być przekazywane w górę), solidarności (zgodnie z którą wszyscy czują się współodpowiedzialni za wszystkie sprawy, chociaż w ramach organizacji pracy każdy ma wyznaczone swoje zadanie) i kolegialności (zgodnie z którą służba na każdym szczeblu musi być sprawowana zespołowo). Zachowując zasadę pomocniczości, staramy się mobilizować i motywować grupy w parafiach wspólnotach do tego, aby sami podejmowali odpowiedzialność za ewangelizację. Miedzy innymi też z tego powodu przedstawiciele DDE pojawiają się w Rejonowych Diakoniach Jedności (RDJ). Dobrą inicjatywą oddolną jest zapraszanie przedstawicieli DDE na spotkania ogólne konkretnych wspólnot. Zasada solidarności realizuje się w ramach listy dyskusyjnej diakonii, dzięki której każdy członek ma obraz całości działań ewangelizacyjnych podejmowanych przez diakonię ale również inicjatyw ewangelizacyjnych podejmowanych przez inne ruchy i wspólnoty. Zasada kolegialności jest szczególnie ważna, bo choć staramy się wiele rzeczy robić wspólnie, to na pewno większe owoce przynosi włączenie w dzieło ewangelizacji przedstawicieli innych diakonii.

Z zasady powinna być w danej diecezji jedna Diecezjalna Diakonia Ewangelizacji, wspólna dla wszystkich gałęzi Ruchu (młodzieży, dorosłych, Domowego Kościoła). Jednak oprócz tego ważnym celem DDE jest pomoc w powstawaniu i działaniu diakonii ewangelizacji w rejonach czy we wspólnotach. Docelowo DDE powinna składać się z odpowiedzialnych diakonii rejonowych i wspólnotowych a każda diakonia rejonowa czy wspólnotowa powinna wydelegować swojego przedstawiciela do DDE. W każdej RDJ powinien też być przedstawiciel DDE (ew. RDE jeśli jest). Często konkretną trudnością w zrealizowaniu tego celu staje się brak ciągłości stanu diakonii, czyli osoby, które były dość długo wykruszają się z diakonii, zamiast podejmować się animacji nowych środowisk ewangelizacyjnych i dzielić swoim doświadczeniem. Dłuższa formacja i posługa w diakonii powinna prowadzić do specjalizacji, tak aby były  osoby, które samodzielnie lub w zespole mogą poprowadzić warsztaty tematyczne we wspólnotach. W tym kierunku też należy dalej iść – szczególnie polecając warsztaty i rekolekcje prowadzone przez nasz Ruch (ORAE, KODAE) ale również przez inne ruchy i wspólnoty (np. Szkoły Nowej Ewangelizacji, Forum Młodych). Ważnym kierunkiem działań są parafialne diakonie ewangelizacji, czyli zespoły ewangelizacyjne skupiające przedstawicieli wielu ruchów czy wspólnot z danej parafii.

 

Formacja w diakonii ewangelizacji?

 

Podejmowana w diakonii formacja dotyczy również udoskonalenia umiejętności bycia ewangelizatorem i głoszenia Chrystusa we współczesnym świecie. Dlatego podejmowane zagadnienia to między innymi: „jak mówić kerygmatyczne świadectwo czy jak innym powiedzieć o Jezusie?”. Niezbędne jest też poznanie nauczania Kościoła oraz Założyciela (ks. Blachnickiego) na temat ewangelizacji. Niezwykle ubogacające jest czerpanie inspiracji od innych ruchów, wspólnot czy ewangelizatorów. Ważne w tym zakresie jest dzielenie się doświadczeniami i prowadzenie dla innych szkoleń z zakresu warsztatu ewangelizatora (m.in. poprzez naukę pantomim), spotkań edukacyjnych na szkołach animatora czy organizowanie dla wszystkich członków Ruchu ORAE (Oazy Rekolekcyjne Animatorów Ewangelizacji).

Jednak zasadniczym i uprzedzającym wszystko warunkiem owocności posługi każdej diakonii ewangelizacji jest otwartość na działanie i prowadzenie Ducha Świętego. Ponieważ tylko On jest sprawcą owocnej ewangelizacji. W tym zakresie oprócz otwartości na Jego natchnienia cenna i potrzebna jest otwartość na Jego charyzmaty.

 

Czy nadaję się do diakonii ewangelizacji?

 

Czasem pojawia się wątpliwość, czy ja "taki a owaki" nadaję się do diakonii ewangelizacji albo do tego aby ewangelizować? Do ewangelizacji powołany jest każdy, kto chce aby jego wiara wzrastała - to wiemy. A jak z diakonią? To już trzeba rozeznać samemu. Może pewną pomocą będą słowa Benedykta XVI z orędzia na ŚDM w Rio: "Drodzy przyjaciele, nie obawiajcie się proponować swym rówieśnikom spotkania z Chrystusem. Przyzywajcie Ducha Świętego: On poprowadzi was do coraz głębszego poznania i większego umiłowania Chrystusa i uczyni was twórczymi w przekazywaniu Ewangelii. (...) Wiemy, że Duch Święty daje siebie tym, którzy w pokorze serca są gotowi do takiego głoszenia. Nie lękajcie się: Jezus, Zbawiciel świata, jest z nami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (por. Mt 28, 20)! (...) Kiedy w głoszeniu wiary i świadczeniu o niej czujecie się nieodpowiedni, niezdolni, słabi, nie lękajcie się. Ewangelizacja nie jest naszą inicjatywą i nie zależy przede wszystkim od naszych zdolności, lecz jest ufną i posłuszną odpowiedzią na wezwanie Boga, dlatego opiera się nie na naszych siłach, ale na Jego mocy. (...) Dlatego zachęcam was, byście czerpali moc z modlitwy i sakramentów. Autentyczna ewangelizacja zawsze rodzi się z modlitwy i jest przez nią wspierana: musimy najpierw rozmawiać z Bogiem, abyśmy mogli mówić o Bogu. I w modlitwie zawierzajmy Panu osoby, do których jesteśmy posłani, prosząc Go, aby dotknął ich serca. Prośmy Ducha Świętego, aby nas uczynił swoimi narzędziami dla ich zbawienia. Prośmy Chrystusa, aby wkładał w nasze usta słowa i czynił nas znakami swojej miłości".

 

Diakonie  o sobie.

 

Na koniec zobaczmy zatem co poszczególne diakonie ewangelizacji piszą o sobie na swoich stronach internetowych.

 

·         W diecezji białostockiej[5] DE podejmuje odpowiedzialność za dzieło ewangelizacji, jaką Ruch Światło-Życie prowadzi realizując swój charyzmat. Pierwsze spotkania rozpoczęła diakonia od pracy własnej „nad sobą”, podejmując wysiłek by najpierw opanować wytyczne Kościoła, co do form Nowej Ewangelizacji i Ewangelizacji w ogóle. Kolejne etapy mają za cel przybliżyć diakonię do wyjścia i świadczenia o Dobrej Nowinie.

 

·         Diakonia kielecka: „Nasza diakonia jest wspólnotą osób, które doświadczyły w swoim życiu ewangelizacji, dla których Jezus jest Panem i Zbawicielem i poddały się kierownictwu Ducha Świętego, by dzielić się doświadczeniami Bożej Miłości. Są wśród nas studenci, dorośli, małżonkowie, mamy opiekę duchową kapłana. Spotykamy się co dwa tygodnie na spotkaniach formacyjnych. Gromadzimy się na wspólnej modlitwie, gdyż pragniemy rozpoczynać każde zadanie od powierzenia go Panu Bogu. Przygotowujemy ewangelizację wakacyjną, dotyczącą tematu pracy rocznej, prowadzimy rekolekcje ewangelizacyjne, włączamy się w przygotowania i prowadzenie różnych wydarzeń w wymiarze diecezji, gdzie możemy dzielić się swoja wiarą i radością.”[6].

 

·         Diakonia warszawska: „Jesteśmy grupą katolików z różnych wspólnot Ruchu Światło-Życie z terenu naszej diecezji - w tym z Domowego Kościoła. To co nas łączy, to doświadczenie mocy Jezusa, który wyzwala i daje Nowe Życie. Tym osobistym doświadczeniem pragniemy dzielić się z innymi. Działania diakonii mają na celu przeprowadzanie, wspieranie, promowanie i koordynowanie inicjatyw ewangelizacyjnych. Staramy się również podejmować współpracę z diakonią ewangelizacji z diecezji warszawsko-praskiej oraz włączać się w warszawskie inicjatywy ewangelizacyjne. Uczestniczymy w spotkaniach warszawskiego zespołu ds. nowej ewangelizacji. Naszym szczególnym zadaniem (powołaniem) jest podjęcie planu ACR2 (Ad Christum Redemptorem 2), czyli planu szczególnego przygotowania do jubileuszu roku 2033”[7].

 

·         Diakonia wrocławska: „Diakonia Ewangelizacji łączy ludzi, którym zależy na tym by inni usłyszeli, że Pan ich bardzo kocha. Człowiek ze swej natury jest słaby i potrzebuje wspólnoty. Naszym powołaniem i umocnieniem jest Diakonia Ewangelizacji”[8].

 

·         Diakonia gdańska: „Jesteśmy grupą osób które spotkały w swoim życiu Jezusa i chcą głosić światu Dobrą Nowinę o Nim”[9].

 

·         Diakonia katowicka: „Diecezjalną Diakonię Ewangelizacyjną reprezentuje 10 osób, aczkolwiek wielu jest takich, którzy działają, głoszą „w porę i nie w porę”, służą, ale nie formują się w Diakonii. Każdy z nas jest inny, różnimy się wszelkimi możliwymi cechami i wszystkim czym tylko możemy się różnić. Ale właśnie to jest dobre w naszej wspólnocie. Dzięki tej różnorodności ubogacamy siebie nawzajem. Każdy wnosi do wspólnoty coś innego, każdy dla każdego jest darem, każdy jest niepowtarzalny, niezastąpiony i potrzebny. Łączy nas tylko jedno: Jezus Chrystus i świadczenie o Nim”[10].

 

·         Diakonia lubelska: „Obowiązuje tu najpierw zasada: nemo dat, quod  non habet – nikt nie może dać tego, czego nie posiada! Członek diakonii powinien mieć za sobą doświadczenie osobistego spotkania z Chrystusem jako swoim Zbawcą i Panem, musi mieć w sobie nowe życie w Duchu Świętym, aby móc w tym Duchu dać świadectwo i w ten sposób zaprosić do Jezusa innych. Musi miłować Chrystusa i braci na tyle, by podjąć misję w służbie Ewangelii i zbawienia. Musi być człowiekiem wiary, zawierzenia i modlitwy, który nie opiera się na sobie, ale na mocy Ducha Świętego. Nie jest jednak wymagane, aby kandydat na członka zespołu ewangelizacyjnego posiadał powyższe przymioty od razu na początku w stopniu pełnym i doskonałym. Może on wzrastać w nich w trakcie przygotowywania ewangelizacji”[11].

 

·         Diakonia szczecińsko-kamieniecka: „Jeżeli chcesz się włączyć do naszej wspólnoty, by w Diakoni Ewangelizacji ukazać innym Jezusa, który kocha nas dziś zapraszamy!!! W diakonii może odnaleźć miejsce dla siebie każdy: przede wszystkim ten kto już przyjął Chrystusa jako swego Pana i Zbawiciela. Kto Go spotkał, zaprosił do swojego życia i potrafi dać świadectwo, ten który dobrze się czuje się w głoszeniu konferencji jak i ten co parzy świetną kawę i herbatę, ktoś kto ma dar głębokiej modlitwy ale i ten kto piecze super ciasta. Potrzebny w takiej diakoni jest praktycznie każdy, kto realizując w codziennych wysiłkach swoją komunię z Chrystusem i braćmi, starając się przez wiarę i miłość wyrażającą się w modlitwie, w cierpieniu, w składaniu ofiar, w wielorakiej diakonii - służbie odpowiedzieć na miłość, czyli oddanie się nam Chrystusa, mamy radosną świadomość, że przez to wszystko przyczyniamy się do wzrostu Kościoła, uczestniczymy w procesie przekazywania innym łask nowego życia, że Kościół w nas i przez nas staje się Kościołem życiodajnym, Kościołem Matką. Starając się budować małą wspólnotę chrześcijańską - w rodzinie czy w grupie starającej się żyć Ewangelią - przeżywamy głęboko sens wszystkich wysiłków zmierzających do oddania i poddania siebie Chrystusowi i braciom, wiemy, że w ten sposób stajemy się źródłem życia wzajemnie dla siebie i dla innych. Nie jesteśmy już tylko małą, żyjącą dla siebie grupą, wyizolowaną ze świata i zagubioną, ale sakramentem Kościoła wspólnoty, czyli znakiem i narzędziem zjednoczenia ludzi z Bogiem i pomiędzy sobą”[12].

 

·         Diakonia zielonogórsko-gorzowska: „Diakonia Ewangelizacji jak sama nazwy mówi zajmuje się ewangelizacją. Nasze działanie jest odpowiedzią na nakaz misyjny Pana Jezusa: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody". Chcemy nieść Dobrą Nowinę, radosną wieść o Zmartwychwstałym Jezusie każdemu człowiekowi którego spotkamy. Pragniemy pomóc mu spotkać żywego Jezusa, zachęcić go do spotkania z Nim i otworzenia się na Niego. Organizujemy rekolekcje, kursy, podejmujemy się różnych inicjatyw ewangelizacyjnych. Szukamy różnych sposobów by dotrzeć do człowieka do którego posyła nas sam Jezus. W naszej rodzinnej diecezji podejmujemy odpowiedzialność za dzieło ewangelizacji, jaką Ruch Światło-Życie prowadzi na naszych ziemiach realizując swój charyzmat. Nasza wspólnota gromadzi kapłanów, osoby pracujące, studentów i młodzież ze szkół ponadgimnazjalnych. Obecnie diakonia ewangelizacji to kilkadziesiąt osób (kapłanów, animatorów i sympatyków) podejmujących Chrystusowe wezwanie do czynienia z innych uczniów Jezusa”[13].

 

Ks. Tomasz Moch, CDE            

 

„Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię.
Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9, 16)

 


[1] dde.warszawa.pl; tu też można znaleźć odnośniki do wspomnianych publikacji.

[2] Wnioski końcowe III Krajowej Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu w Niepokalanowie 3-5 III 1978.

[3] ks. Franciszek Blachnicki, "List z Boliwii"

[4] http://www.oaza.przemyska.pl/index.php/onasdiakewan

[5] http://oaza.bialystok.pl/tag/ewangelizacji/

[6] http://kielce.oaza.pl/index.php/diakonie/diakona-ewangelizacji

[7] http://dde.warszawa.pl/index.php/joomla-przeglad

[8] http://www.wroclaw.oaza.pl/diakonie/ewangelizacji/onas

[9] http://www.gdansk.oaza.pl/de/

[10] http://www.dde.katowice.pl/

[11] http://lublin.oaza.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=601&Itemid=99

[12] http://www.szczecin.oaza.pl/diakonie/11-diakonia-ewangelizacji

[13] http://www.dde.org.pl/

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież


Anti-spam: complete the taskJoomla CAPTCHA

Pray for peace!

Papieska intencja na grudzień 2017:

Za osoby starsze, aby poprzez swoją mądrość i doświadczenie, dzięki wsparciu swoich rodzin i wspólnot chrześcijańskich, współpracowały w przekazywaniu wiary i wychowywaniu nowych pokoleń.

 

Pontifex_pl


Śledź na bieżąco nauczanie papieskie na wiara.pl

Papieski twitter

Świętość nie oznacza robienia nadzwyczajnych rzeczy, ale jest robieniem tych zwyczajnych z miłością i wiarą. Holiness doesn’t mean doing extraordinary things, but doing ordinary things with love and faith. (5.12.2013)

Bądź za życiem!

Biblia

Dowiedz się! Czym jest Ruch "Światło-Życie"

oraz jego gałąź rodzinna Domowy Kościół

a także dzieło Krucjata Wyzwolenia Człowieka ?

Co oznacza ΦΩΣ-ΖΩΗ?

 

    

stat4u

Odwiedza nas 96 gości oraz 0 użytkowników.

Odsłon artykułów:
3461445

 Copyright © 2018 Jezus jest Panem! Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Strona istnieje od: 10.04.2001 r. 
Zabrania się kopiowania i rozpowszechniania materiałów znajdujących się na tmoch.net (szczególnie autorskich grafik i fotografii) bez zgody właściciela witryny. Niniejsza witryna jest w ciągłym rozwoju; strony są dodawane, modyfikowane i... czasami niektóre usuwane. Czasem pozwalam sobie modyfikować, poprawiać bądź uaktualniać już istniejące notki. Taki już jestem :) Aby wesprzeć dzieło ewangelizacyjne "tmoch.net", zobacz zakładkę "wsparcie" [->].