Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych -  osiągniesz zbawienie.
Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. (Rz 10,8-13)

Duchowość Ruchu Światło - Życie

 

Duchowość Ruchu Światło - Życie

 

 

Duchowość Ruchu Światło-Życie, mająca swe źródło w życiu wewnętrznym jego Założyciela, podobnie jak inne aspekty jego charyzmatu, została ostatecznie sprecyzowana pod wpływem nauki Soboru Watykańskiego II. Duchowość tę - chrystocentryczną, trynitarną eklezjocentryczną i maryjną - można scharekteryzować jako personalno-komunijną. U jej podstaw leży zrozumienie tajemnicy osoby urzeczywistniającej się w dialogu z innym osobami, a w sposób najpełniejszy w relacji do Boga, objawiającego się w Jezusie Chrystusie i wzywającego do wejścia w braterską wspólnotę w Duchu Świętym z innymi ludźmi.

    Specyficznym, własnym rysem duchowości Ruchu Światło-Życie jest jego maryjność, wyrażająca się w rozumieniu tajemnicy Niepokalanej, Matki Kościoła, znajdująca swe źródło inspiracji - obok dokumentów soborowych - w nauce i duchowości św. Maksymiliana Kolbego oraz w mariologii M. Scheebena.

    Duchowość ta, rozumiana jako pewne aspekty prawd teologicznych, kształtujących i przenikających naszą świadomość, oraz relacje do Boga i do innych ludzi, zostanie omówiona w powiązaniu z teologią dotyczącą Chrystusa, Ducha Świętego (tajemnica Chrystusa Sługi), Kościoła oraz Maryi - Matki Kościoła. Taki sposób prezentacji wynika z założenia, że u podstaw pobożności musi być dobra teoria teologiczna. Jest to duchowość uniwersalna, właściwa wszystkim członkom Ruchu i niezmienna w swoich podstawach. Można jednak mówić o specyficznych jej aspektach, właściwych kapłanom, laikowi oraz rodzinom, które zajmują się w nim szczególne miejsce.

 

Personalizm chrystocentryczny

    Fundamentalnym rysem duchowości Ruchu Światło-Życie jest personalizm chrystocentryczny, ukształowany w oparciu o obraz Chrystusa ukazany przez Sobór Watykański II, oraz o personalistyczno-dialogiczną koncepcję osoby. Koncepcja ta ukazuje osobę jako byt dysponujący sobą, posiadający siebie (aspekt statyczny), ale również dający siebie (aspekt dynamiczny) i właśnie w tym dawaniu siebie skierowanym ku konkretnemu ty - ku drugiej osobie, w pełni posiada siebie i realizuje swoją osobowość. Absolutnym i koniecznym TY dla człowieka - stworzonego jako osoba wezwana do dialogu - jest Bóg i tylko przez wejście w relację do Niego może się on urzeczywistnić jako osoba i znaleźć pełne szczęście.

    Teologiczne uzasadnienie tej filozoficznej koncepcji człowieka znajdujemy w życiu trynitartnym Boga, na którego obraz człowieka został stworzony. Bóg Ojciec od wieków poznaje siebie i wypowiada w Słowie, któremu udziela swojej istoty, rodzi niejako w ten sposób Syna - Drugą Osobę Bożą, który jest Słowem wypowiedzianym przez Ojca i jednocześnie odpowiedzią na to Słowo, oddaniem się Ojcu w miłości. Owocem wzajemnego oddania się Ojca i Syna jest Duch Święty - uosobiona miłość Ojca i Syna, wzajemne przyjęcie tej miłości.

    Pomiędzy Osobami Trójcy Świętej trwa nieustanny dialog polegający na wzajemnym oddawaniu się sobie. Bóg posiada siebie w dawaniu siebie. Podobnie człowiek jest wezwany do wejścia w dialog z Bogiem i z ludźmi. Najgłębszą treścią tego dialogu jest pragnienie oddania siebie.

    Bóg daje siebie człowiekowi w Jezusie Chrystusie - w Nim wypowiada całkowicie swoją miłość, która osiąga szczyt w śmierci krzyżowej Syna Bożego. To oddanie się Boga człowiekowi - w osobie Jezusa Chrystusa może być przyjęte przez osobę tylko w akcie wzajemnego oddania się, co jest istotą osobowej miłości - agape.

    Aby wejść w dialog człowiek z Bogiem musi otworzyć się na zbawcze misterium Jezusa Chrystusa, które jest wypełnieniem tego dialogu, do którego człowiek po grzechu nie jest zdolny. W Jezusie Chrystusie Bóg przychodzi do człowieka jako osoba, domagając się odpowiedzi osoby. Odpowiedź ta polega na wzajemnym oddaniu siebie i sprowadza się do wiary rozumianej jako otwarcie się na zbawienie uobecnione w słowie i w sakramencie, przez wzajemne oddanie siebie. Ta relacja wzajemnego oddania osób w miłości jest relacją oblubieńczą i może być zaktualizowana jedynie w Duchu Świętym, który sprawia i kształtuje w człowieku wiarę, nadzieję i miłość.

    Wobec powyższego duchowość członków Ruchu Światło-Życie charakteryzuje osobowa relacja JA-TY do Jezusa Chrystusa, jedynego Pana i Zbawiciela, wyrażająca się w wierze oraz w otwartości na działanie Ducha Świętego i na Jego dary - charyzmaty, a realizowana przez trzy postawy - świadome dążenia.

  • modlitwę - osobistą i wspólną, rozumianą jako osobowe spotkanie w Duchu Świętym z Chrystusem, zwłaszcza w jego najpełniejszym oddaniu się Ojcu i człowiekowi w tajemnicy Krzyża.
  • metanoię - polegającą na stałym wysiłku nawrócenia przez przyjmowanie i realizowanie ewangelicznej hierarchii wartości, aby porzucić człowieka cielesnego i żyć według Ducha.
  • służbę - bezinteresowną, czynną miłość - agape, która jest owocem metanoi - nieustannego przekreślania egoizmu, aby coraz pełniej posiadać siebie w dawaniu siebie.

    Duchowość tę cechuje też swoisty stosunek do słowa Bożego, przyjmowanego jako słowo życia, co wyraża się w ujętej w znaku krzyża formule Światło-Życie, i domaga się jedności światła poznanego w Słowie Bożym i życia poddanego jego wymaganiom, według słów Chrystusa: "Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światło życia" (J 8,12). Wierność zasadzie jedności światła i życia (wiary i miłości) pozwala ustrzec się przed jednostronnym i bezowocnym intelektualizmem, bądź pragmatyzmem czy woluntaryzmem w działaniu.

    Ponieważ w życiu Jezusa Chrystusa jedność Światła i Życia najpełniej objawiła się w Tajemnicy Paschalnej Męki, Śmierci i Zmartwychwstania, duchowość członków Ruchu Światło-Życie cechuje też umiłowanie liturgii, zwłaszcza eucharystycznej, umieszczenie jej w centrum życia i posługi oraz wartościowanie jej jako szczytu, do "którego zmierza działalność Kościoła" i źródła, " z którego wypływa jego moc" (KL 10).

    Wzorem osoby, która w pełni zrealizowała swoje oddanie w duchu Świętym Chrystusowi, jest Niepokalana, która - wolna od niewłaściwego posiadania siebie przez miłość własną, jest "szczytem miłości stworzenia wracającej do Stwórcy" (o. M. Kolbe). Prawda ta wyznacza maryjny rys duchowości członków Ruchu Światło-Życie, wyrażający się w wysiłku naśladowania Niepokalanej jako Tej, która najdoskonalej "słuchała słowa Bożego i strzegła go" oraz trwał w zjednoczeniu z Chrystusem, zwłaszcza w szczytowej godzinie Jego miłości na Krzyżu".

 

Pneumatocentryzm Chrystus Sługa

    Zagadnienie duchowości Ruchu Światło-Życie trzeba też rozważyć w świetle pneumatologii, czyli nauki o Duchu Świętym, której punktem wyjścia jest tajemnica Wcielenia Chrystusa i życie Chrystusa, a Chrystus objawia się jako Ten, który jest narzędziem Ducha Świętego.

    Trzeba tu zwrócić uwagę na słowo "Chrystus", które oznacza funkcję, misję, a nie imię własne. To słowo pochodzenia greckiego - Christos, będące odpowiednikiem hebrajskiego Mesjasz, oznacza Namaszczony, Pomazaniec, a więc wskazuje, że w Jezusie z Nazaretu wypełniły się wszystkie nadzieje i oczekiwania narodu izraelskiego, wypełniły się słowa Pisma. Całe ziemskie życie Jezusa jest wypełnieniem tej starotestamentalnej obietnicy, wypełnieniem odwiecznego planu Ojca. W tym celu Jezus zostaje namaszczony Duchem Świętym i w Jego mocy wypełnia posłannictwo Ojca. Ta rzeczywistość łączy się ściśle z objawieniem się Chrystusa jako Sługi. Chrystus - Sługa to Sługa Jahwe, który został wezwany i posłany do wypełnienia Jego planu, Jego woli i który w tym celu został namaszczony Duchem Świętym.

    Tajemnica namaszczenia Chrystusa Duchem Świętym jest ściśle związana z tajemnicą Kościoła, który jest wspólnotą ludzi namaszczonych Duchem Chrystusa, Kościół więc należy widzieć jako przedłużenie tajemnicy namaszczenia Chrystusa Duchem Świętym dla zbawienia świata. Stąd wynika, że wszyscy w Kościele są napełnieni Duchem Świętym i w związku z tym powołani, by kontynuować misję Chrystusa, to znaczy, że cały Kościół jest misyjny, ewangelizacyjny, że do istoty powołania chrześcijańskiego należy zjednoczenie z Jezusem Chrystusem namaszczonym Duchem Świętym dla tego samego posłannictwa i niesienia Dobrej Nowiny ubogim, ogłaszania wolności więźniom, a niewidomym przejrzenie (por. Łk 4, 18).

    Z powyższego wynika, że cała egzystencja chrześcijańska powinna być przeżywana dynamicznie, co oznacza wiadomość wezwania, powołania i uzdolnienia do kontynuowania misji Chrystusa w konkretnym momencie dziejowym, w konkretnych warunkach życiowych. jest to wezwanie do ewangelizacji i wyzwolenia człowieka. Tak przeżywana egzystencja ludzka jest egzystencją zaangażowaną, całkowicie oddaną wraz z Chrystusem, w mocy Jego Ducha, Ojcu i Jego sprawom. członek Ruchu Światło-Życie odtwarza tu postawę Chrystusa całkowicie oddanego, poświęconego w służbie i w posłuszeństwie Ojcu i ludziom, swoim braciom. Tę "trynitarną" cechę duchowości można określić jako proegzystencję, czyli "istnienie dla", która osiąga szczyt w godzinie Krzyża. Ta prawda stanowi centrum życia Chrystusa, każdego człowieka z Nim zjednoczonego i centrum życia całego Kościoła.

    Tym, który udziela takiej dynamiki, jest Duch Święty, będący uosobioną miłością i uzdalniający człowieka do wyjścia poza granice skażonej przez grzech natury, przejawiającej się w tendencji do koncentrowania się na sobie. Duch Święty uzdalnia do istnienia na sposób Chrystusa w postawie głębokiego, dynamicznego zaangażowania, w postawie dawania siebie, czynienia z siebie daru. Ta rzeczywistość stanowi o świętości człowieka i jego doskonałości. Jest to najbezpieczniejsza droga do świętości, gdyż człowiek osiąga doskonałość wówczas, gdy kieruje się przez miłość ku innym, ku służbie. Tu zdobywa doskonałość nie szukając jej i nie koncentrując się na niej. Dlatego tajemnica Chrystusa Sługi i idea chrystocentrycznej diakonii umieszczona jest w "samym sercu naszego ruchu jako źródło inspiracji jego postaw i dążeń".

    Istotnym momentem w kształtowaniu duchowości jest więź, zrozumienie, że Duch Święty zawsze kieruje ku misji, ku ewangelizacji, a Kościół jako wspólnota namaszczonych Duchem Świętym jest uzdolniony do ewangelizacji, jest narzędziem ewangelizacji dla całej ludzkości.

    Ponadto Duch Święty, który udziela charyzmatów, uzdalnia do budowania wspólnoty, bo "wspólnota powstaje tam, gdzie wszyscy zgodnie ze swoim charyzmatem podejmują służbę dla jej budoawnia". Szczególnym miejscem budowania Kościoła jest liturgia sprawowana w Duchu Chrystusa Sługi.

 

Eklezjocentryzm

    U podstaw duchowości członków Ruchu Światło-Życie znajduje się także nowy obraz Kościoła, który przypomniał Sobór Watykański II. Poprzednie rozważanie na temat personalizmu wyrażającego się w oblubieńczej relacji do Chrystusa namaszczonego Duchem Świętym, w tym miejscu wymaga uzupełnienia o zastosowanie tej rzeczywistości do całego Kościoła.

    Jawi się tu biblijny obraz Kościoła jako Oblubienicy Chrystusa. Obraz ten oznacza wspólnotę osób, które w Duchu Świętym oddane są Chrystusowi. Kościół może więc zaistnieć tam, gdzie osoba odkupiona, dzięki działaniu w niej Ducha Świętego, wchodzi w osobową relację do Chrystusa to znaczy oddaje się Jemu, całkowicie powierza się w wierze i miłości. Każdy ochrzczony jest uzdolniony i wezwany do wejścia w taką relację z Chrystusem. O ile w poszczególnych członkach Kościoła urzeczywistni się tak głębokie spotkanie, głęboka komunia z Chrystusem, o tyle można mówić, że cały Kościół jest Oblubienicą Chrystusa. Owo zjednoczenie dokonuje się w Duchu Świętym i doprowadza do Ojca. Istotą więc Kościoła są relacje międzyosobowe, które stanowią istotę wewnętrznego życia Boga Trójjedynego, w które jesteśmy włączeni i zaproszeni do takiego samego sposobu istnienia, a więc do wspólnoty do komunii w wymiarze wertykalnym (do Ojca przez Syna w Duchu Świętym) i jednocześnie horyzontalnym (między ludźmi). Dzięki Duchowi Świętemu, który rozbudza w nas miłość osobową i uzdalnia do czynienia daru z siebie, stajemy się rodziną Bożą, dziećmi Bożymi, które mogą wołać "Abba, Ojcze".

    Opisana rzeczywistość może zaistnieć tylko wówczas, gdy pomiędzy ludźmi istnieją więzy, nie tyle symboliczne, ludzkie, tzn. wspólne sytuacje, cele, dążenia, ile więzy nadprzyrodzone, wypływające z głębi życia wewnętrznego. Oznacza to, że wspólnotę mogą tworzyć ludzie, którzy doświadczyli zasadniczego nawrócenia, zostali rozbudzeni w swym życiu osobowym i postawieni przed fundamentalnymi decyzjami. Takie osoby zdolne są do rozwoju przez darowanie siebie we wspólnocie, a wspólnota może rozwijać się dzięki rozbudzeniu osób w tym, co tworzy istotę ich życia.

    To, co zostało powiedziane wyżej, powinno stać się bardzo ważne w życiu wewnętrznym, osobistym każdego członka Ruchu Światło-Życie. Musi wpierw przenikać świadomość, a potem działanie każdego członka Ruchu, musi być przedmiotem umiłowania, z którego rodzi się potrzeba i program zaangażowania i uczestnictwa w celu budowania Kościoła. To budowanie Kościoła dokonuje się przez trzy podstawowe funkcje, określane biblijnymi pojęciami: martyria, leiturgia i diakonia.

    Aby mogły zaktualizować się relacje międzyosobowe z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym, i by mogły wytworzyć się więzi braterskie, potrzebna jest wpierw martyria, czyli świadectwo - głoszenie słowa. Głoszenie słowa, które jest świadectwem, a więc wyrasta z czystej wiary głoszącego, rodzi z kolei świadectwo - jako odpowiedź na usłyszane słowo, wyznanie wiary i kolejne głoszenie. Martyria jest więc pojmowana dynamicznie, jako dialogiczny proces świadczenia, przyjmowania świadectwa i w odpowiedzi znów dawania świadectwa. Kościół budowany jest tylko tam, gdzie ten proces świadczenia jest żywy, gdzie w konkretnej wspólnocie praktykowane są różne formy dzielenia się Ewangelią i dawane jest świadectwo słowa i życia. Podtrzymywanie tego świadectwa, przez które wspólnoty budują siebie i stają się żywe, jest wymogiem duchowości Ruchu Światło-Życie.

    Kolejna funkcja to leiturgia, postawiona w centrum życia Kościoła jako źródło i szczyt. Pojmowana jest ona jako wydarzenie dokonujące się między osobami; jej celem jest doprowadzenie do spotkania między osobami ludzką i Boską do braterskiego zjednoczenia między ludźmi. Liturgia jest więc znakiem Kościoła, który jest komunią powstałą w wyniku relacji między osobami. Przejawem duchowości członków i wspólnot Ruchu Światło-Życie jest więc przygotowanie i sprawowanie liturgii tak, by była ona znakiem Kościoła, znakiem, który sprawia to, co oznacza wspólnotę, głębokie spotkanie, które może się dokonać i objawić przez liturgię.

    Wreszcie diakonia, która stanowi funkcję wspólnoty i jest sprawowana na rzecz wspólnoty. Wspólnota jest czymś nadrzędnym, a wszystko inne jest wobec niej służbą. Kościół jest wspólnotą charyzmatów i służb, to znaczy nie może być w jego łonie członków biernych. Wszyscy są aktywni i przez indywidualne dary i posługę przyczyniają się do wzrostu i budowania całego organizmu, jakim jest Kościół.

    Z pojęciem diakonii łączy się pojęcie kolegialności, które wskazuje na sposób podejmowania służby. Te dwa pojęcia z kolei ściśle wiążą się z communio, koinonią. Communio powstaje tam, gdzie wspólnie podejmuje się służbę wobec wspólnoty i przez wspólnotę, nikogo nie wyłączając i nie zwalniając z podejmowania odpowiedzialności. Jeżeli wszyscy członkowie wspólnoty włączeni są w ten proces budowania Kościoła przez swoje świadectwo, kult i służbę, to Kościół żyje i rozwija się. Faktycznie jest on żywy tam, gdzie wciela się w konkretną wspólnotę, dlatego Ruch Światło-Życie jest skierowany ku wspólnocie lokalnej, parafii, i widzi swój punkt docelowy w jej odnowieniu i inspirowaniu jej życia przez włączenie w nią życia i służby wspólnot swoich członków.

    Tutaj ujawnia się kolejna cecha duchowości Ruchu Światło-Życie, jaką jest umiłowanie i dążenie do jedności - najpierw w wymiarze ogólnoludzkim, przez Ewangelię, dalej w wymiarze ogólnochrześcijańskim przez uczestnictwo w dążeniach ekumenicznych, następnie w wymiarze ogólnokościelnym przez posłuszeństwo i skupienie wokół widzialnego znaku jedności, jakim jest papież i biskupi, i w końcu w wymiarze charyzmatycznym pomiędzy ruchami odnowy i w samym Ruchu Światło-Życie przez odkrywanie darów tego samego Ducha. Duch jedności ujawnia się przez posłuszeństwo i rezygnację z własne wizji i z planów realizacji osobistej aktywności oraz przez ducha miłości agape, który wyraża się w gotowości przyjmowania słabości braci, w przebaczeniu, w służeniu sobie i w pomaganiu w osiąganiu dojrzałości chrześcijańskiej.

 

Rys maryjny (Ecclesia Mater - Mater Ecclesiae)

    Tajemnica Kościoła znajduje swoją syntezę w tajemnicy Maryi, która jest typem Kościoła. Maryjny rys duchowości Ruchu Światło-Życie wyraża przyjęta przez niego formuła-synteza: Ecclesia Mater - Mater Ecclesiae oraz wezwanie, pod którym czci on Maryję: Niepokalana, Matka Kościoła. Tytuł ten wyraża tajemnicę Oblubienicy i Matki, będącej jednocześnie najgłębszą tajemnicą i źródłem żywotności Kościoła, a tym samym Ruchu Światło-Życie.

    Niepokalana - Osoba całkowicie przez miłość oddana Chrystusowi jest typem Kościoła Oblubienicy, bo w Niej pierwszej urzeczywistniło się wezwanie skierowane do wszystkich w Kościele, aby żyć w oblubieńczej relacji do Chrystusa.

    Mocą tego oddania, zwłaszcza w godzinie krzyża, kiedy przez miłość współdziałała z Chrystusem w dziele zbawczym, Maryja ukazuje się jako typ Kościoła Matki (Ecclesia Mater). Jest Ona Matką na tej samej zasadzie, na jakiej matką jest cały Kościół, który wtedy jest płodny i życiodajny, gdy jego członkowie przez wiarę i miłość są oddani Chrystusowi. Składanie Mu swego życia w ofierze w różnych sytuacjach, a szczególnie w doświadczeniu Krzyża, staje się zasadą macierzyńską całego Kościoła.

    Nowe życie, łaska, jest owocem miłości Kościoła Oblubienicy, bo takie jest prawo miłości oblubieńczej, że spotkania dwóch miłości, które się sobie bezinteresownie, wzajemnie oddają, powstaje nowe życie.

    Maryja - Matka Kościoła, jest wzorem dla wierzących, ponieważ w sposób pełny i doskonały wypełniła powołanie każdego członka Kościoła, co każe patrzeć na Nią, jako na stojącą nie ponad Kościołem, ale pośród niego, na Tę, która jest Kościołem.

    Takie rozumienie Maryi jako Kościoła i typu Kościoła Matki, wzywa członków Ruchu Światło-Życie do tego, by swoje uczestnictwo w tajemnicy Żywego Kościoła i źródło owocności posługi apostolskiej widzieli w naśladowaniu Maryi w Jej oblubieńczej relacji do Chrystusa, a zwłaszcza w jednoczeniu się z Nią stojącą pod Krzyżem. Realizacja tego wezwania sprawia, że Ruch Światło-Życie staje się Kościołem żywym i życiodajnym.

    Tajemnica Kościoła Matki uwidacznia prawdę, że cały Kościół - we wszystkich swych członkach, jest podmiotem apostolstwa - duchowego macierzyństwa, będącego fundamentem i warunkiem skuteczności wszelkich innych form apostolstwa. Wskazuje też na dialogiczną strukturę Kościoła, w której specyficzna rola kapłanów polega na uobecnianiu przez posługę słowa i sakramentu oraz posługę pasterską, Chrystus Oblubieńca wobec Kościoła Oblubienicy, który przyjmuje Go przez wiarę i miłość a stając się w ten sposób źródłem życia dla nowych członków, podejmuje skutecznie różne formy apostolstwa w świecie (Nowa Kultura).

    Takie rozumienie maryjności i kultu maryjnego jest tak głęboko zakorzenione w istocie charyzmatu Ruchu Światło-Życie, że w pełni uzasadnione jest nazywanie go również Dziełem Niepokalanej, Matki Kościoła. Zrozumienie tajemnicy - Maryi - Niepokalanej, Matki Kościoła i życie nią, gwarantuje zachowanie charyzmatu oazy w jego autentyczności, chroni przed aktywizmem i jest źródłem bezgranicznego, apostolskiego i diakonijnego zaangażowania w sprawy Kościoła.

 

Praktyki i wymagania życia duchowego

Umacnianiu i pogłębianiu oraz wyrażaniu omówionej duchowości służą praktyki życia wewnętrznego i wspólnotowego, do których należą:

  • codzienne oddanie się Niepokalanej, Matce Kościoła i Chrystusowi Słudze;
  • modlitwa - codzienna i osobista tzw. Namiot Spotkania i rozważanie tajemnic różańca świętego;
  • uczestnictwo w modlitwie liturgicznej Kościoła - przynajmniej jutrznia i nieszpory, o ile możliwe we wspólnocie;
  • jak najczęstsze uczestnictwo w Eucharystii;
  • codzienne czytanie Pisma św., i przyjmowanie Słowa Bożego jako słowo życia;
  • stałe pogłębianie wiedzy religijnej;
  • jak najczęstsze korzystanie w wierze z daru odpuszczenia grzechów czy to przez praktykę żalu doskonałego ("duchowego oddychania"), czy przez przyjmowanie sakramentu pojednania;
  • zachowanie całkowitej abstynencji od alkoholu i tytoniu;
  • dzielenie się dobrami materialnymi z potrzebującymi;
  • uczestnictwo (przynajmniej raz w roku) w jakiejś oazie - dla pogłębienia własnej formacji lub dla pełnienia posługi;
  • regularne uczestnictwo w dniach wspólnoty swojego rejonu oraz w oazie modlitwy;
  • regularne, zasadniczo cotygodniowe uczestnictwo w spotkaniach grupy formacyjnej lub diakonijnej, w skład której się wchodzi.

    Podejmowanie powyższych wymagań jest warunkiem i wyrazem żywotności i wierności każdego członka wspólnot Ruchu Światło-Życie wobec Chrystusa i Jego Ducha. Wdrażanie w nie dokonuje się w ramach procesu formacyjnego.

    Ruch Światło-Życie jako ruch posoborowej odnowy Kościoła, posiada szeroko pojętą duchowość chrześcijańską, którą może się zaktualizować tylko we wspólnotach Kościoła.

    Jako synteza tej duchowości jawi się wpisany w znak krzyża symbol "Fos-Zoe", zawierający w sobie najbardziej podstawową zasadę życia chrześcijańskiego - jedność wiary i życia z wiary. Jest to też znak Chrystusa, w którego życiu najpełniej objawiło się światło miłości Boga i Jego zbawczego planu, dopełniającego się w Kościele. Jest on również wezwaniem do całkowitego oddania się Chrystusowi - Panu i Zbawicielowi, aby wraz z Nim - kierując się prawem życiodajnej śmierci - budować Kościół Żywy, poczynając od tego Kościoła, który jest w człowieku - za cenę umierania "starego człowieka". Dalej - poprzez wydanie siebie dla braci na wzór Ukrzyżowanego Pana i budowanie wspólnoty Kościoła przez nieustanne przekreślenie siebie, aż do zjednoczenia na wzór Maryi z Chrystusem w godzinie Krzyża - źródło życia dla całego Kościoła. Znak "Fos-Zoe" jest również znakiem mocy, mocy Ducha Świętego, która dokonuje w człowieku tego, co dla jego naturalnych sił jest niemożliwe - sprawia w nim jedność światła i życia.

    Idea zawarta w symbolu "Fos-Zoe" określa postawy członków Ruchu Światło-Życie, ich sposób przeżywania modlitwy, liturgii oraz obecności w Kościele i w świecie. Jest równocześnie metodą - drogą, umożliwiającą realizację przedstawianych treści.

Tekst roboczy na Nadzwyczajną Kongregację Odpowiedzialnych 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież


Anti-spam: complete the taskJoomla CAPTCHA

Liturgia dnia

Pray for peace!

 

Pontifex_pl


Śledź na bieżąco nauczanie papieskie na wiara.pl

Papieski twitter

Świętość nie oznacza robienia nadzwyczajnych rzeczy, ale jest robieniem tych zwyczajnych z miłością i wiarą. Holiness doesn’t mean doing extraordinary things, but doing ordinary things with love and faith. (5.12.2013)

Biblia

Fundacja Pro - Prawo do Życia

Bądź za życiem!

Dowiedz się! Co oznacza ΦΩΣ-ΖΩΗ? Czym jest Ruch "Światło-Życie"

oraz jego gałąź rodzinna Domowy Kościół

a także dzieło Krucjata Wyzwolenia Człowieka ?

 Ks. Franciszek Blachnicki
 

 Ks. Wojciech Danielski

    

Odwiedza nas 53 gości oraz 0 użytkowników.

Odsłon artykułów:
5323058

 Copyright © 2018 Jezus jest Panem! Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Strona istnieje od: 10.04.2001 r. 
Zabrania się kopiowania i rozpowszechniania materiałów znajdujących się na tmoch.net (szczególnie autorskich grafik i fotografii) bez zgody właściciela witryny. Niniejsza witryna jest w ciągłym rozwoju; strony są dodawane, modyfikowane i... czasami niektóre usuwane. Czasem pozwalam sobie modyfikować, poprawiać bądź uaktualniać już istniejące notki. Taki już jestem :) Aby wesprzeć dzieło ewangelizacyjne "tmoch.net", zobacz zakładkę "wsparcie" [->].