| „... ewangelizacja wiele traci na swej mocy i wpływie, jeśli nie uwzględnia charakteru ludzi, do których się zwraca, jeśli nie posługuje się ich językiem, znakami, obrazami, jeśli nie odpowiada na stawiane przez nich pytania, jeśli wreszcie nie dotyczy i nie porusza ich rzeczywistego sposobu życia”. [NE63] |
Zatem pierwszym etapem w ewangelizacji jest słuchanie z uwagą i szacunkiem. Już sama świadomość, że ktoś miał dla mnie czas, ktoś mnie wysłuchał jest niejednokrotnie wielką pomocą.
| „Dzieło ewangelizacji wymaga od tego, kto ewangelizuje, braterskiej coraz większej miłości względem tych, których ewangelizuje.” [EN 79] |
Paweł VI podaje jako przykład miłość i życzliwość św. Pawła do Tesaloniczan (1 Tes 2,8). Oznaką tej miłości jest:
- przekazywanie jasnych i pewnych prawd;
- prowadzenie do jedności;
- szacunek;
- wystrzeganie się, aby słabych w wierze nie urazić jakimiś wypowiedziami.
Także Jan Paweł II mówiąc o treści Dobrej Nowiny podkreśla, że:
| „Ta nauka powinna być głoszona w kontekście życia człowieka i narodów, które ją otrzymują. Winna ponadto być głoszona w duchu miłości i szacunku względem słuchających, językiem konkretnym i dostosowanym do okoliczności.. Działa w niej Duch, wprowadzając komunię pomiędzy misjonarzem i słuchaczami...” [RM 44] |
W praktyce nawiązanie bliższej relacji nie zawsze jest możliwe (np. przy ewangelizacji ulicznej). Jednak nawet w takiej sytuacji wydaje się rzeczą konieczną przedstawienie się, powiedzenie kogo reprezentujemy.
|
2. Nawiązanie relacji |
||||
| \ | ||||
| 3. Świadectwo | ||||
| \ | ||||
|
Ad intra | 1. JEZUS |
4. Proklamacja Dobrej Nowiny | ||
| / | / | |||
| 7. Wspólnota | 5. Zaproszenie | |||
| \ | / | |||
| 6. Postewangelizacja |
